|
|
bezoeker nummer  visitors number
Free Web Counter
*** welcome in my world of wonders ***
*** just me ***
field of dreams
time after time...year after year...
winter ends
snowdrops arise
from the unfrozen ground
The rebirth of live
in a field of dreams
the flow of live...holding the promise
there are no endings
only beginnings...
Janneke © copyright
De adellijke manicure
Het moet nu toch echt niet nóg gekker worden! Wat moet niet nóg gekker worden vraagt de lezer zich wellicht af.
Wel, ik doel hier op de dagelijkse manicure van de jonkheer en de freule met in hun kielzog de inmiddels volkomen gesiamesiseerde ( nieuw Nederlands woord), huis tuin en keukenkat Einstein.
Iedere kattenliefhebber weet dat vanuit hun natuurlijk instinct elke dag, naast de wasbeurt ook de nageltjes gescherpt dienen te worden. Veel katten gebruiken als ze buiten komen bomen hiervoor, óf de liefdevol aangeschafte krabpalen. Echter, de ‘pechkonten’ onder ons zien hoe één of in het slechtste geval meerdere van hun meubelen, schaamteloos in no time worden omgetoverd tot een ‘product’ dat eenmaal bij het grof vuil gezet, zelfs een ‘morgenster’ niet meer kan bekoren.
 
Inderdaad, ik ben één van die pechkonten. Hoewel mijn ‘lieverds’ toch regelmatig buiten komen weigeren ze, vanuit diep respect voor de natuur, (althans, daar gaat mijn immer positief denkende brein maar van uit) de bomen op dergelijke wrede manier te beschadigen.
Dom als ik af en toe kan zijn, dacht ik het probleem te kunnen oplossen met een simpel kattenkrabpaaltje, de kleinste weliswaar want ik was absoluut niet van plan om mijn zorgvuldig ingerichte woonkamer te ‘offeren’ voor zo’n, in mijn ogen, afgrijselijk ding.
De oh zo gevoelige kattenneusjes van het drietal werd hier echter voor opgehaald. Affreus, dacht ik nu heus dat ze hier hun adellijke nageltjes aan gingen scherpen? Mooi niet!
Oké, als altijd wanneer het mijn ‘doddekopjes’ betreft ging ik op zoek naar een alternatief, iets dat hun goedkeuring mogelijk wél kon dragen. Zo belandde ik via internet, dierenwinkels en kattenshows in de wereld van de kattenmeubelen. Mijn mond viel haast open van verbazing. Een enorme keur aan de diversiteiten, lachte mij in al hun lelijkheid tegemoet. Het zou me allerminst verbazen als er binnenkort een kattenmeubelboulevard ergens in den lande zijn deuren opent, compleet met ballenbak voor de meegenomen poezenkinderen. Aha, misschien een leuk alternatief voor de feestdagen, wanneer half Nederland en masse richting woonboulevard trekt.
Goed, na lang wikken en wegen, de voor en nadelen op een rijtje te hebben gezet, maar vooral concessies doen, koos ik, met de belofte van de verkoper erbij dat dit toch echt dé ultieme droom is van iedere kat, voor een droompaleis. Gelukkig kon ik zelf de kleur bepalen en zélfs de keuze van het materiaal. Nu, dat werd speciale Siamezenbekleding…ja, ja dat bestaat écht! Natuurlijk schrok ik me rot van de prijs. Hoewel ik graag geld uitgeef, dan wel graag aan iets moois!
Na een aantal weken werd mijn simpele woning ‘verrijkt’ met de komst van een heus kasteel luisterend naar de naam ‘Magic Castle’.
Probleem opgelost! De mezen blij, Einstein blij en ik weer blij omdat zij blij zijn…eind goed al goed!
Haha…mooi niet dus! Oh ja, het was voor een aantal dagen reuze interessant, net zoals elke nieuwe kartonnen boodschappendoos reuze interessant is. Ze lagen erop, erin, speelden wat tikkertje….echter, nageltjes scherpen….Ho maar!
Geduld Janneke, geduld sprak ik mijzelf vermanend toe, toen ik na een paar dagen uit pure frustratie vernietigingsneigingen kreeg. Na minder dan een week was de magie van het Magic Castle verdwenen en ik volkomen gedesillusioneerd in het bezit van een onbewoond, edoch prominent aanwezig kasteel. De ‘vriendjes in het kwaad’ lagen weer op hun oude vertrouwde plekjes. Enerzijds opgelucht door het feit dat het onding de deur uit kon maar tevens zuchtend over al die verspilde euro’s waar ik toch heel wat leukere dingen mee had kunnen doen, werd het gloednieuwe exemplaar bij het grofvuil gedumpt. Aha, hier hadden ‘morgensterren’ wél oren naar beter gezegd ogen voor. In minder dan een kwartier was het ding weg.
Rijst nu ongetwijfeld de vraag wat ze dan wél gebruiken voor de dagelijkse manicure. Wel, één van mijn ooit zo zorgvuldig uitgezochte, peperdure designstoelen.
Te weten: een in kalfsleer uitgevoerde, kamillegele Montis stoel, ontworpen door de in de designwereld hoogaangeschreven ontwerper Gijs Papavoine.
Alleen déze stoel is goed genoeg bevonden voor hun adellijke manicure.
Inmiddels is het eens oh zo mooie stoeltje rijp voor de vuilstort en nee niemand zal het ook maar één blik waardig gunnen!!
Ach ik zal het maar positief benaderen… Smaak hebben ze wél…dat is zeker….*smile*
Janneke © copyright
If my heart had a face...
It would be smiling
* Monsieur Ferdinand de Lesseps *
Opgedragen aan Marja...omdat ze niet alleen dol is op poezen maar óók de Côte d´Azur
Midden jaren negentig gingen we, zoals iedere zomer, naar ons eigen stekkie op een schitterend park midden in de heuvels van de Provence...zo´n zes km. van de verlokkingen van de Méditerranée...om ons te laven aan het "God in Frankrijk gevoel."
Bofkonten als we destijds waren, bezaten we een grote mobile home met een, in onze ogen riante tuin. Zowel op elk vrij moment als alle vakantiedagen "scheurden" we richting het zonnige zuiden, óp naar ons eigen paradijs op aarde.
Dát jaar was de eerste keer dat we geen huisdieren meenamen. Zoon Erik bleef die zomer thuis en kon zodoende mooi ons dierengespuis verzorgen. Natuurlijk miste ik de achterblijvers enorm. Gelukkig werd dat gevoel deels goedgemaakt omdat ik al een aantal jaren, een paar schuwe zwerfkatten op het park stiekem van eten voorzag. Stiekem?!?... Waarom?!?... Wel, de directie van het park had liever dat je dit niet deed om een kattenplaag op het park te voorkomen. Dom, dom natuurlijk…hoe kunnen katten nu een plaag zijn!
Het zal voorjaar 1993 zijn geweest dat ik voor het eerst kennismaakte met de Zuid - Franse zwerfkatten. In dat jaar trof ik, een wondermooie tabbypoes aan, met zulke stralende felgroene ogen, zoals je zelden ziet. Dagelijks zorgde ik dat er een bakje eten stond met vers water, weliswaar diep weggestopt tussen de struiken omdat het dametje uiterst mensenschuw was. Natuurlijk probeerde ik elke dag om het eten iets meer in het zicht te zetten en héél voorzichtig toenadering te zoeken. Echt een succes werd dat nooit. Soms, héél soms bleef ze tóch een paar minuten zitten en kon ik van haar schoonheid genieten!
Op dat moment was ik nog in de veronderstelling dat ik de enige was die de foerage van dit madammeke verzorgde. Dat die veronderstelling niet klopte bleek, toen zich een vriendschap ontwikkelde tussen "the English", Colin en Ann en"monsieur Marocaine", het manusje van alles op het park, luisterend naar de prachtige naam Pelleqide. Al snel bleek dat zij exact hetzelfde deden. Een optimaal verwend poezenkind dat mag duidelijk zijn!
Gedurende de wintermaanden was het park gesloten en maakte ik me zorgen hoe het ´s winters "onze tabby" zou vergaan. Colin en Ann verbleven zo´n acht maanden per jaar op het park maar wat als het gesloten was? Al mijn zorgen werden in één klap weggevaagd toen Pelleqide, die in een huisje achteraf op het terrein woonde en het hele jaar aanwezig was... "en passant"...onthulde dat er nog veel méér katten waren en hij daarvoor de zorg op zich nam.
Voor mij was dit op zijn zachts gezegd, een hele opluchting.
Het jaar erop was er opnieuw, een iets anders van kleur, prachtig madammeke dat regelmatig haar "eetopwachting" kwam maken. Al snel werd ik op de hoogte gebracht dat dit de dochter van ons "groenoogje" was. Het voerritueel werd door ons, ook dit jaar, met plezier herhaald.
Inmiddels had ik er een gewoonte van gemaakt om, als onze "schandalig" lange, maar oh zo heerlijk tijd van soms wel tien weken er weer opzat, een aantal grote zakken kattenbrokjes achter te laten om de kosten zo een beetje te delen.
Het zal de lezer niet verbazen dat ik uiterst benieuwd was, wat we nu weer aan "kattenmoois" zouden aantreffen.
Op het park aangekomen en Colin en Ann begroetend wenkte Ann me met een zacht sssstttt… Samen keken we onder het dekzeil van een wagentje in hun tuin en daar lag hij…een piepklein katertje het kind van de dochter...
Kunnen jullie het nog volgen? Welnu, we hadden nu niet alleen een oma en haar dochter maar ook een kleinzoon. Ann vertelde me dat moederlief steeds vaker bij hen in de tuin verbleef en dat ze onder hun mobile home haar kittentjes had gekregen. Drie stuks, waarvan dit mannetje de enige overlevende was.
Tussen neus en lippen door... vertelde ze erbij dat ze wel eten gaf maar verder ábsoluut geen menselijk contact met hem zocht, omdat hij anders nooit in de ruige natuur rond het park zou overleven. Het zijn en blijven wilde zwerfkatten immers!
Om eerlijk te zijn…ik geloofde er geen snars van en keek Ann dan ook met een opgetrokken wenkbrauw en een big smile aan. "Sure Ann you’re such a wise woman!"
Mijn mannen die ook even een kijkje namen zeiden ogenblikkelijk nadat ze het kleintje hadden bewonderd: "oh nee mam we nemen hem absoluut niet mee"…haha, niet alleen ik beschik over een aardige portie zelfkennis, ook zij kennen hun moeder door en door.
Was mijn plan dan al getrokken? Inderdaad…in a split second! Wijselijk hield ik echter mijn mond en dacht, ach ik heb op zijn minst nog 6 weken om de weerbarstige mannen te "hersenspoelen".
Terugkomend op het waarom ik er geen snars van geloofde dat er geen contact was tussen Ann en het kleintje…het ventje bleef ondanks alle aandacht en oogcontact namelijk uiterst rustig op zijn veilige plekje liggen, zonder ook maar enigszins angstig te zijn of vluchtneigingen te vertonen. Regelmatig ging ik op kittenbezoek. Op een dag, toen het kleintje weer heerlijk onder het zeil, "onder zeil lag", vatte ik de koe bij de hoorns en pakte hem op. Zonder te willen vluchten klampte hij zich aan mij vast. Nu pas kon ik hem echt goed bekijken. Nee, op zijn beeldschone oma en moeder leek hij niet, maar dat koppie. Nog nooit had ik zulke melancholieke oogjes gezien. Ze betoverden mij gewoon. Heb ik hem daarna op zijn plekje teruggelegd? Welnee...met het kleintje in mijn armen liep ik richting onze tuin. Mijn meest onschuldige gezicht opzettend, sprak ik: ´ik wil hem alleen maar even laten zien hoor jongens! Vrijwel uit één mond klonk het: " we nemen hem" Tja…die toveroogjes hè? Nu de mannen over de streep waren, moesten er plannen gemaakt worden hoe we een en ander gingen aanpakken. Hoeveel zorg kreeg het kleintje nog van zijn moeder, konden we met het domesticeren en socialiseren beginnen? Een babbeltje met Ann maakte al snel duidelijk dat moederlief haar kind aan het wegjagen was omdat ze opnieuw krols bleek te zijn en tja, die oerdrang is zéker bij wilde katten niet te stuiten. Kitten of geen kitten, de voortplanting gaat voor! Voor ons maakte dit gegeven de weg vrij om ons plan te trekken. In een afwasteiltje werd wat aarde van de plaats gehaald waar het ventje meestal zijn behoefte deed. Met de jongens werd de afspraak gemaakt om in ieder geval de eerste dagen de deuren van onze mobile home dicht te houden. Het manneke ging kennis maken met "de binnenwereld" en de mens als "vriend". Hoewel we normaal ´s avonds altijd buiten aan tafel, onder het genot van een goed glas wijn zaten te genieten, van de geneugten des levens, offerde iedereen zich zonder morren op om het plan te laten slagen. De eerste avond zaten we dan ook binnen aan tafel te kaarten. Onze pettit fils...scharrelde wat rond, totdat hij, tot onze welhaast stomme verbazing, op tafel sprong en geloof het of niet, luid spinnend, pontificaal boven op de kaarten ging zitten. Op dat moment wist ik het zeker: dit gaat lukken! Onnodig te zeggen hoe we allemaal genoten van dát moment.
Na twee dagen durfden we de deuren weer open te laten, het kleintje was en bleef óf in de tuin óf binnen. Vanaf nacht één...sliep hij bij ons onder de dekens. Regelmatig werd ik ’s nachts wakker omdat hij probeerde mijn tepel als melkbron te gebruiken…ik was zijn mama geworden…zo aandoenlijk.
Zelfs de truc met de kattenbak werkte voorbeeldig. Na een aantal dagen kon er écht kattengrit in. Moederlief was in geen velden of wegen meer te bekennen wat ongetwijfeld betekende dat ze diezelfde zomer nóg een nestje zou krijgen.
Een naam had onze nieuweling nog niet. Oh ja, velen waren de revue al gepasseerd maar geen enkele vonden we écht bij hem passen. Op een dag zei één van mijn mannen, tijdens " een babbeltje" met het nog naamloze wezentje, tja jochie jij wordt een échte wereldreiziger. Eureka...in één klap stond zijn naam vast...Ferdinand, naar de Franse wereldreiziger, Ferdinand de Lesseps. Niet alleen een leuke maar ook nog toepasselijke naam. Kon het mooier!
Al snel diende de vraag zich aan hoe we de terugreis het beste konden organiseren. We begonnen met iedere dag de auto een tijdje in de tuin te zetten. Één van ons ging er dan samen met hem in zitten. Na een aantal daagjes vond hij dit zo prachtig dat hij, zodra het portier openging erin sprong. Tijd voor de volgende stap. Vanaf dat moment ging ik elke dag een stukje met hem rijden. Eerst over het park, later een krantje kopen in een dorp en dit hield ik een aantal weken vol, steeds een stukje langer. Zo ontstond er een kat die net als veel honden al klaarstond om in de auto te springen. Nee, over de terugweg hoefden we ons absoluut geen zorgen te maken!
Zonder problemen kwamen we dan ook in Nederland aan. Ook thuis met de andere poezen ging de aanpassing wondergoed. Natuurlijk, Ferdinand, door ons meestal liefkozend Ferreke genoemd verloochende zijn ´roots` niet. Jagen kon hij als geen ander, buiten zijn was zijn lust en zijn leven maar de vele uren binnenshuis was hij niet te onderscheiden van een ´normale` huis tuin en keukenkat
Helaas...dit verhaal heeft geen happy end.
Ferdinand bleef dol op auto’s. De mensen in de buurt wisten dit en hielden daar rekening mee. Op een dag was hij weg, máánden weg. Hoe we ook zochten, wat we ook ondernamen niemand had iets vernomen. Wéken later kwam mij ter ore dat iemand hem in de kofferbak van een auto had zien zitten. Weten doe ik het niet maar ik heb sterk het vermoeden dat hij met een vreemde is meegereden en tja dan kun je zoeken wat je wilt. Wie weet hoever hij dan mogelijk van huis was.
Lange…lange maanden verstreken, de wintermaanden nog wel. Mijn gedachten dwaalden dikwijls naar hem af, hoe redt hij zich als hij nog leeft, ach wat heb ik allemaal niet gedacht.
Op een koude dag in februari riep opeens één van de jongens: "mam Ferdinand zit in de tuin!". Zowel mijn oren, als mijn ogen konden het bijna niet geloven.
Eenmaal binnen zag ik hoe ontzettend vermagerd, vervuild en verwilderd hij was. Door goede zorg werd hij fysiek sterker en sterker. Maar Ferdinand was Ferdinand niet meer. De maanden van letterlijk overleven, waarschijnlijk vechten om eten, en zo meer...hadden hem mentaal totaal veranderd. Zijn "wilde" oorsprong had de overhand gekregen. Natuurlijk hoopte ik dat tijd, liefde en aandacht mijn wereldreiziger weer tot rust zou brengen. Helaas had ik mis gerekend. Los van het feit dat hij wel in huis kwam en ook sliep, werd hij een gevaar voor de andere dieren, maar ook voor ons. We konden niet meer écht bij hem in de buurt komen.
Vandaag de dag siert nog menig littekentje, stammend uit die periode, mijn handen. Bij de dierenarts regelde ik valium in een laatste poging Ferdinand alsnog tot rust te brengen. Tevens raadpleegde ik allerlei mensen en instanties die er mogelijk verstand van konden hebben. Ik bleef me voorlopig vast houden aan de uiterst minieme kans dat het goed zou komen. Toen de situatie écht uitzichtloos werd en ik radeloos naar de dierenarts stapte met de vraag is of hier nu écht geen oplossing voor was, keek hij me aan en sprak: "Janneke je weet allang dat er maar één oplossing is, alleen jij moet er klaar voor zijn, realiseer je één ding, dit is voor hem ook geen leven."
Radicaal heb ik het besluit genomen om Ferdinand rust te gunnen. Uiterst liefdevol heb ik hem toen hij eenmaal in slaap was weer als vanouds in mijn armen genomen en daar is hij uiteindelijk gestorven. Nadat ik zijn toveroogjes had gesloten, vroeg ik in tranen aan de dierenarts of hij een borsteltje voor me had. Het laatste wat ik voor hem kon doen was in ieder geval die totaal verwaarloost uitziende lieveling te borstelen, zijn oortjes en nageltjes schoon te maken. Onze "petit" zou mooi, zoals we hem jaren hadden gekend zijn grafje ingaan. Achteraf heb ik me dikwijls afgevraagd of ik er ik er, al dan niet goed aan had gedaan om hem mee naar ons kikkerlandje te nemen.
Een volmondig JA is hier mijn antwoord op. Door de jaren bij ons...jaren waarin hij intens gelukkig was, is dit lieve ventje…mijn Ferdinand het keiharde zwerversbestaan in de bush bush van Frankrijk bespaard gebleven.
Janneke © copyright
YESSS...I´m back in town...or should I say I´m back in * my world *...
Tjonge, jonge...hoe lang is het al geleden dat ik in " mijn wereld " was...máár onkruid vergaat niet...oftewel krakende wagens lopen het langst...zélfs zonder crocs...of zou ik beter kunnen zeggen...JUIST ZONDER CROCS...*smile*...( opmerking bedoeld speciaal voor mijn space en Hyvesvriendjes... Mi en Ruud uiteraard  )
Wat ik met voorgaande gebrabbel bedoel...daarover komt één dezer dagen een itempje op zowel mijn space als hyves ( http://mafmees.hyves.nl )...laat ik het voorzichtigjes uitdrukken...en een tipje van het "crocsitempje" oplichten...onder de fans die in de ban zijn van dit uiterst opwindend schoeisel zul je mij NIET aantreffen...kortom ik ben niet in de ban...naar mijn smaak mogen ze in de ban...halleluja...!!!
Crocs...definitely a BIG NO to me...
Oh boy...those damn sexy things...really turn me on...*smile*...
Janneke © copyright Rita Verdonk Narcistisch...wie het weet mag het zeggen...
De meeste van mijn "spacemaatjes" weten zo onderhand wel dat ik bepaald geen fan van " madame Verdonk " ben!
Houd ik niet van zichzelf sterk profilerende vrouwen? Oh, zéker wel! Ik ben een groot voorstandster van het streven om meer vrouwen op hoge, invloedrijke posities te krijgen...let wel...niet via voorkeursbehandelingen...maar puur op eigen kracht, gekozen om hun kwaliteit!
Wat heb je dan in hemelsnaam tegen Rita, zal de lezer zich wellicht afvragen. Wel, mijn aversie heeft enerzijds te maken met haar in mijn ogen " wanbeleid " toen ze nog Minister was en anderzijds met mijn "zesde zintuig".
Dat zintuig zegt mij keer op keer dat deze dame zo publieksgeil is, zo´n machtswellust bezit, en derhalve geen middel schuwt of onbenut laat om daar te komen waar ze zijn wil.
In de psychiatrie zou men haar waarschijnlijk de diagnose NPS ( Narcistische Persoonlijkheids Stoornis ) opplakken.
Hmmm...wellicht moet ik even kort uitleggen wat een NPS stoornis is.
NPS is een persoonlijkheidsstoornis die wordt gekenmerkt door een overdreven gevoel van eigenwaarde en een sterke behoefte aan bewondering en een laag inlevingsvermogen. De Narcisten vinden dat ze het uitstekend met zichzelf getroffen hebben. Sommigen schreeuwen dat van de daken: ze eisen voortdurend de aandacht op en hebben een opgeblazen zelfgevoel.
NPS-lijders kunnen in eerste instantie overkomen als charmant en interessant, maar als relaties langer duren blijkt hun egocentrisme vaak een ernstig obstakel. Niet zelden eisen ze een voorkeursbehandeling. Als dit niet gebeurt, voelen ze zich snel gekrenkt of ondergewaardeerd en zijn hierdoor vatbaar voor depressieve verschijnselen. Anderzijds kan hun kwetsbaarheid ook tot woedeaanvallen leiden.
Tja ik ben uiteraard geen psychiater...maar of ik er ver naastzit ???...Wie het weet mag het zeggen!
Hopelijk lezen jullie met evenveel plezier...de onderstaande column van Youp als ik...*smile*...
Janneke © copyright
RITA SPREEKT : column Youp van´t Hek zaterdag 15 september 2007
Natuurlijk had ik dat laatste wijntje niet meer moeten nemen, maar ik dacht: een besloten etentje met wat Utrechtse vastgoedboeren, kan mij het schelen… en je kent me, dan ga ik los… als een Harry van Bommel op schoolreis in Jordanië… dan word ik overmoedig en ga ik domme dingen zeggen… hoewel dom? Ik sprak gewoon de waarheid, precies wat alle dronken mensen doen en voor ik het wist flapte ik het eruit over die onzichtbaarheid… ik vertel toch niks nieuws… het kwam ook nog eens door een gesprekje dat ik in de bar van het restaurant had gevoerd… een van die makelaarstypes vroeg tijdens de borrel iets over Rutte… of ik dat watje zo langzamerhand niet zat was en of ik me niet vergadering op vergadering zat te verbijten als die chronische kat in het nauw aan het woord was en ik vertelde de man dat chronische kat in het nauw een goede omschrijving was, niet slecht voor een makelaar en dat ik steeds meer ging zwijgen tijdens de vergaderingen, dat ik steeds vaker zat te dagdromen van een nieuwe partij, liefst een nieuwe VVD en dat mijn glimlachend dagdromen zijn blik alleen maar angstiger maakte en dat ik daar dan weer meer lol in kreeg… ik genoot zo van die onzekerheid van die melkmuil… hij deed zo wanhopig zijn best om de politiek leider uit te hangen, maar hoe meer hij zijn best deed, hoe sneuer het werd… zowel intern als naar buiten… en hoe meer ik zweeg hoe harder hij transpireerde… soms riep hij: „Zeg jij nou eens wat Rita” en dan stond hij met die gutsende oksels te stamelen… aandoenlijke jongen, maar zo tragisch… Wat ik dan zei? Niks. Of ik zei dat als hij zo transpireerde zijn moeder weer een hoop te wassen had… en daar kon hij dan weer niet om lachen. Humor is niet zijn sterkste kant. Vraag me sowieso af wat überhaupt zijn sterkste kant is… zullen we zeggen dat hij inzicht heeft…. inzicht en zelfkennis… dat hij al die maanden heel goed snapte dat hij het wandelende compromis van de partij is en dat hij dag in dag uit met de natuurlijke leider van de VVD aan tafel zat en dat ik hem minachtte, minachtte en gedoogde omdat ik wist dat er een dag zou komen dat ik hem van tafel zou vegen…. zou blazen… gewoon een kwestie van systematisch treiteren, zachtjes zagen aan de vermolmde stoelpootjes… eerlijk gezegd had ik hem nog wel wat maanden langer willen plagen, maar ik zag dat hij dat niet volhield. Ik wist niet dat ik het in Utrecht definitief zou afmaken, ik vond het zelf een onschuldige opmerking en nogmaals aan een besloten dineetje, dus… maar het is goed zo. Ik ga lekker voor mezelf beginnen en bij de eerste de beste verkiezingen verdelen Geert en ik de VVD. Ik denk dat ik de grootste van ons tweeën word omdat ik ook nog wat kiezersvolk van die opgeblonde Limbo pak. De VVD blijft een D66-achtig splintertje onder leiding van de one and only Rutte. Samen met die enge Van Baalen vormt hij de fractie. Die laatste heeft spijt dat hij iets te vroeg riep dat hij bleef. Van Baalen doet zijn naam eer aan. Of het erg is dat de VVD weg is? Ben je gek. Ingehaalde bejaarden. Ze golfen bijna allemaal. Tijdverdrijf van de vorige eeuw. Zo gaat de PvdA ook verdwijnen. Alleen nog bezig met intern geneuzel. Burgemeester Cohen horen zeggen dat een toerist drie dagen moet wachten tot hij zijn zweefchampignons mag bestellen? Dan ben je toch niet van deze tijd? De meeste toeristen komen maar een uurtje en vertrekken met een ons weed en een kilo paddo’s voor de hele buurt. Die gaan echt niet drie dagen op de stoep van de smartshop zitten zingen. Weet je wat lachen wordt? Het VVD-congres in Veldhoven dit weekend. Al die blazers in paniek, terwijl Mark een laatste poging doet om de leider uit te hangen. Zielige vertoning. Ik ben er niet bij. Ik ben eruit geflikkerd en volkomen onterecht, maar ik zeur daar niet over. Dat is het leven. Ik heb er zelf zoveel mensen onterecht het land uit gelazerd dat ik daar nu zelf niet moet zeuren…”
youp van 't hek
lentekriebels
Floris op de zo geliefde tuinbank denkt: " mooie bank...vieze pot...
Goddelijk, ronduit goddelijk een betere uitdrukking is niet te verzinnen om te duiden hoe ik van de eerste zonnige lentedagen geniet. Gisteren, voor het eerst sinds weken koortsvrij, zat ik, op mijn oh zo mooie, stokoude Indonesische tuinbank, waaraan zowel de tand des tijds, als de invloed der weergoden duidelijk valt af te lezen, en koester het prille zonnetje. Uiteraard zit ik niet alleen, het poezenvolkje is vanzelfsprekend van de partij om me gezelschap te houden, tót hun aandacht wordt afgeleid door vliegjes en ander leuk bewegend ’spul’ dat, volgens de dame en heren poes perfect kan dienen, als vleesmaaltijd van die dag. Als altijd, klets ik wat af met ze af: ’Fijn hè jongens, dat jullie weer naar buiten kunnen’ of: ’hallo een beetje respect graag…daar zijn zaadjes gezaaid…weet je nog?
Inderdaad, een aantal weken daarvoor was ik in de weer geweest met planten verpotten, aarde te bemesten, zaadjes zaaien en zo meer. Op zich een leuk karwei, in mijn geval met een extra dimensie, wat niets anders inhoud, dat ik beschik over tenminste twee, maar in het ‘gunstigste’ geval drie overenthousiaste tuinhulpen, luisterend naar de namen Floris, Fleurtje en Einstein. Zéker de twee Siamezen zijn immer van de partij. Of ik nu een plant verpot, zaadjes zaai of op een bepaalde plek mest strooi, geheid vinden die twee dat het anders moet. Heb ik naar “ mezenmaatstaf “ teveel aarde in een pot gedaan, er zal niet gerust worden voordat een deel eruit gewerkt is.
Zaadjes ook hééél leuk…zeg maar gerust hét ultieme mezengenot! Keurig volg ik de aanwijzingen op het pakje op, maak zorgvuldig de voorgeschreven ondiepe geultjes, en plant om de zoveel centimeters twee zaadjes, afdekken met wat grond, wat water erbij en mijn tuin is klaar om een waar paradijs te worden deze zomer...toch???
ook " freule Fleurtje " benut de bank optimaal
Wel, ik heb zo´n flauw vermoeden dat het een ratjetoe van jewelste zal worden. Waarschijnlijk raden jullie het al: als er zo’n 25% van de zaadjes opkomt op de plekken waar ik ze geplant…en dus óók “ gepland” heb, mag mijn handen dichtknijpen. Inmiddels hebben ook hier de mezen flink huisgehouden, wat niets anders betekent dan dat de pasgezaaide boel even grondig als rigoureus met de ingenieuze " poezenharkjes " is omgeploegd.
Ach, het poezenidee van een gezellige, edoch tuinarchitectonisch verantwoord geheel is gewoon anders dan de mijne denk ik berustend, als altijd het gedrag van mijn kattengeteisem vergoelijkend, ik laat me gewoon verrassen, per slot van rekening is het ook hun tuin...óf zou ik beter kunnen spreken van: het is hún tuin en ik mag daar toevallig ook bivakkeren. Ben ik een bofkont of niet?
Kijkend naar mijn als lammetjes door de tuin dartelende trio, dat vervolgens moegespeeld de eerste zonovergoten siësta houden…voel ik me een koningin in mijn eigen paradijs en heb naar één wens…een lange warme zomer!
Einsteintje...óók al een " bankfan " klaar om weg te dommelen...
Janneke © copyright
Liggen in het gras...oftewel...hoe stom kun je zijn...héél stom duzz... 
Tja, hoe stom kan een mens zijn...ik zie jullie bijna denken " wat heeft die troela nu weer uitgespookt" ...*smile*...
Om eerlijk te zijn niks bijzonders. Tenminste, als je het de gewoonste zaak van de wereld vind om bij het eerste ochtengloren je camera te pakken en op je scootmobiel de frisse, bedauwde eerste lentetekens op de gevoelige plaat vast te leggen. Zeg nu zelf...niks mis mee tóch???...MAARRR...ha ha...er is wat mij aangaat altijd wel een MAAR !
Er is wél iets mis als je plat op de grond, liggend in het natte gras, probeert de miniscuul kleine krokussen en sneeuwklokjes van zo dichtbij mogelijk te fotograferen.
Los van het feit dat het een maf gezicht moet zijn voor de toevallige passanten...waar ik overigens maling aan heb...heb ik de nadrukkelijke waarschuwingen van de tweede man in mijn leven...luisterend naar de naam dr. Philip Remans... " en passant " volkomen naast mij neergelegd
tja...voor zulke doddeklokjes...moet een mens wat over hebben nietwaar...
De dag voor de " photoshoot " was ik bij hem in het AMC. Na iedere maandelijkse stootkuur met methylprednisolon ( wil je weten wat dat inhoud...lees het logje hieronder ) moet ik voor nacontrole. Evenals de vorige keren drukte hij mij met klem op het hart om vooral op te passen omdat mijn afweer door de kuur volledig lam wordt gelegd...kortom " ik ben "supervoer " voor virussen, bacterieën, verkoudheden...allerlei ontstekingen en zo meer.
Tel een lamgelegde afweer en een immuunsysteem dat zich in mijn geval als gevolg van de SLE tegen mijn eigen lichaam keert...dan zou je zeggen...een op " twee fronten gewaarschuwd mens telt éxtra voor twee...tóch???
Mooi niet duzz... zoals zo vaak...stronteigenwijs als ik ben...is mijn motto : eerst zien dan geloven. Wel, dat geloven diende zich wel zéér snel aan...Moedermientje is geveld en ligt met koorts het grootste gedeelte van de dag tussen de klamme lappen.
Moraal van dit itempje...A : ik ben naast voer voor allerlei onzichtbare ziekmakers...tevens voer voor psychologen en B : wie met zijn kont in het natte gras gaat liggen moet ziek tussen de klamme lappen liggen...*smile*...
Janneke © copyright
Wat hebben dubbelzoute drop…een stootkuur…en de ultieme verslaafdenwens in hemelsnaam met elkaar te maken...
Deze week valt mij…oh bofkont…opnieuw de maandelijkse eer te beurt om op de shortstay van het AMC te worden getrakteerd op een driedaags infuus gevuld met methylprednisolon, vergezeld van de onlosmakelijk hieraan verbonden zak dubbelzoute drop.
Oops a daisy…methylprednisolon en dubbelzoute drop wat hebben die twee in vredesnaam met elkaar te maken zullen de meeste van jullie denken...dit behoeft enige uitleg. Gelukkig wel zou ik zeggen…dat het uitleg behoeft…dat betekend veelal niets anders dan dat je niet tot de groep ervaringsdeskundigen behoort…houden zo zou ik zeggen!
Goed, terug naar mijn maandelijkse traktaties. Methylprednisolon is hetzelfde als gewone prednison in een tabletje, met dit verschil dat er een stofje aan toegevoegd wordt, zodat het geschikt is om per infuus toe te dienen. Een tablet prednison bevat normaal 0,5mg. Afhankelijk van het voorschrift neem je gemiddeld 1 tot soms 4 tabletten per dag. Een infuuszakje methylprednisolon bevat 1 gram prednison. Omgerekend staat dit gelijk aan 200 tabletten van 0,5 mg. In drie dagen zijn dit dus 600 tabletjes die je lijf worden “ ingejast”
Heb je, je ooit afgevraagd wat een stootkuur is…voilá… bij deze is je vraag beantwoord.
By the way…waarom zijn het toch altijd mannen die vrijwel authomatisch vragen of het een “ lekkere stoot” was…naar mijn smaak valt dit in de categorie typische mannenhumor…*smile*…
  hmm...naar mijn smaak zijn dit pas " stoten " die garant staan voor een " lekkere stoot "
Omdat een infuus direct in een ader wordt ingebracht wordt de gifzooi direct door het bloed opgenomen. Geloof het of niet…in no time…hooguit een kwartiertje na de start…neemt een intens smerig soort acetonsmaak bezit van je mond. De ervaring heeft geleerd dat dubbelzoute drop, bij mij en mijn " medezusters " deze intens smerige maak redelijk bestrijdt.
Medezusters…???…Yepp medezusters. Deze kuur wordt vooral bij mensen met een progressieve vorm van MS gegeven en in mijn geval bij SLE. Beide ziekten zijn statistisch gezien échte vrouwenziekten. In het geval van SLE is ±90% vrouw.
Gisteren heb ik mijn eerste shot gehad. Gelukkig mag je als je lijf niet gaat stuiteren na een halve dag weer naar huis…nog twee daagjes duzzz…Het infuus gaat gezellig mee naar huis en blijft drie dagen als waakinfuus zitten. Reuze handig zo hoeft er niet elke dag opnieuw geprikt te worden.
Gisteravond, bijkomend op de bank, kwam mijn oudste zoon Erik even langs. Samen hebben wij met een big smile besloten dat zo´n kraantje in je arm toch eigenlijk de ultieme verslaafdenwens is. Heroïne, cocaïne noem het maar op…alles is mogelijk.
Voor notoire dronkaards…zo besloten Erik en ik... is het helemaal een walhalla! Ben je ´s avonds stomdronken naar bed gegaan…no problem...je welwillende geliefde laat een kwartiertje voor je wakker wordt een fikse slok wodka in het infuus lopen en voilá...je wordt nooit meer met een kater wakker! Op je werk…onderweg in de auto…rustig blijven innemen…jij bent klaar voor de blaastest…kom maar op! Damn…ik zou het bijna jammer vinden dat ik absoluut niet meer tegen alcohol kan met al die andere chemische zooi in mijn lijf…
Derhalve drink ik dan ook al enkele jaren geen druppel meer. Ik word er in no time op een uiterst nare manier dronken van…niet leuk voor mij…maar zéker ook niet leuk voor mijn omgeving en dát is het mij absoluut niet waard.
Potdorie ik wilde even een kort itempje schrijven…kijkend naar de tijd zie ik dat ik weer veel te lang zit te ouwehoeren. Om 13.00 moet ik me alweer melden. Kortom…moeders gaat “ bedachtzaam rennen”…tjonge jonge wat een term…bedachtzaam rennen…toch kan ik rennen met een rug waar ik gisteren voor de tweede keer in anderhalve week “ doorheen” ging niet anders noemen Terug naar de titel…wat hebben dubbelzoute drop…een stootkuur…en de ultieme verslaafde wens in hemelsnaam met elkaar te maken…stukje slappe tekst misschien…
Todeledooooookie…ik ren of wat daar voor doorgaat!
If my heart had a face...
It would be smiling
Janneke © copyright
De Deegrol
Vorige week vrijdag was ik in de keuken bezig de waterbak van de poezenkinderen te verversen. Achter me hoorde ik gerommel aan de luxaflex. "Op vliegenjacht, jongens?", vroeg ik zonder omkijken. "Kom op, jullie hoeven er niet ín te klimmen", sprak ik vermanend terwijl, ik me omdraaide. Tot mijn grote schrik zag ik een doodsbang Fleurtje in de vensterbank zitten, met op zo'n dertig centimeter van haar verwijderd, met de poten bovenop de kattenbak staand, een Pitbull, die woest naar haar hapte! In a Split Second gooide ik, vergezeld van verwensingen die in een conférence á la Youp van't Hek niet zouden misstaan, de volle waterbak bovenop zijn kop. Gelukkig, dat maakte énige indruk. Hij droop in dit geval letterlijk af naar de tuin. Ik er achteraan, greep razendsnel de eerste de beste bloempot die voor handen was en smeet die richting hond. Pfff...dát had effect. Door het kleine gat in de tuin verdween hij even snel, als hij was gekomen. Jongste zoon Jurriaan, gealarmeerd door het helse kabaal, kwam naar beneden en vroeg: "Mam wat is er in hemelsnaam aan de hand!" In een soort steno bracht ik hem op de hoogte...: "Pitbull in keuken...Fleurtje binnen...rest nog niet gezien." Jurriaan rende naar boven en riep al snel: "Floris is hier hoor, mam!"
Was ik boos?…nee hoor…een beetje boos dan?…absoluut niet! Mede gedreven door angst was ik razend...in dolle drift greep ik het eerste het beste wapen dat in mij opkwam…de deegrol. Met een ferme soldatenpas liep ik gewapend en al de hele wijk door. Nergens een hond en al helemaal geen baas mét hond, laat staan een Pitbull te bekennen. Het moet een komisch gezicht zijn geweest, herinneringen oproepend aan tijden, waar in cartoons regelmatig vrouwen met de destijds fameuze deegrol hun, al dan niet overspelige, echtgenoot achterna zaten.
 
Eenmaal weer thuis, was Berbertje inmiddels gesignaleerd, maar van de kleine Einstein nog geen spoor! Doodongerust ging ik al roepend op zoek. Ver kon hij niet zijn, want de katten gaan nooit de tuin uit. Het dichte struweel achterin de tuin is hun favoriete speelplekje, dáár had ik de meeste kans op succes. "Kippetje...kittiekit...waar ben je dan ?", riep ik zacht. Na een tijdje hoorde ik een héél zacht, klagelijk miauwtje, nog niet ècht te lokaliseren, maar hij moest dichtbij zijn! Opeens zag ik hem hoog in één van de bomen in de tuin zitten. Moed gekregen door mijn nabijheid, klom hij voorzichtig naar beneden en kon ik hem er zo uit tillen. 's Avonds werden er plannen gesmeed, om de tuin de volgende dag hondveilig te maken, door nog een extra hek te plaatsen. Zo gepland zo gedaan. Een stuk bossage moest hier echter wel voor wijken en al knippend ontstond er al snel een soort paasheuvel op het gras. Prachtig vonden de poesekes het!
 
Fleurtje assisteerde met het knippen, om na gedane arbeid op het terras lekker in het zonnetje in slaap te vallen. Floris en Einstein namen volledig bezit van hún privéberg. Dit was toch wel een súperplek om verstoppertje te spelen! Berber, introvert en wat schuw als altijd, liet het op een afstandje, wat doezelend over zich heen komen. Zondag's kwamen alle zoons gezellig tafelen en vertelde ik het hele voorval. Eenmaal uitgelachen vroeg mijn oudste met een big smile: "Mam, wat had je eigenlijk met die deegrol willen doen?" Tja, wat had ik daar eigenlijk mee willen doen?!!!
Janneke©copyright
als ik toveren kon…
kreeg iedereen van mij een zon
mijn zon is heel speciaal
sterker nog…ze is ideaal
op afroep gaat ze stralen
om je te verwarmen...of je uit de put te halen
met één knip van je vingers
versiert ze de hemel met vrolijke slingers
MAAR
op één plekje zal ze het beste tot haar recht komen
als ze in je hart mag wonen...
" you don´t get what you see...een portie onvervalste "onderbroekenlol "
Sinds jaar en dag, lijden wij vrouwen, veelal letterlijk, aan een vorm van zelfkastijding. Om het zelfvertrouwen te verhogen, probeert menig vrouw met behulp van ingenieuze, figuurcorrigerende foefjes, zo verleidelijk mogelijk acte de presence te geven. Aan de ene kant om de "marktwaarde" binnen het mannencircuit te verhogen...aan de andere kant...om als het éven kan, ons "medezusters", de ogen uit te steken.
De één probeert "Miss wespentaille" na te bootsen, en snoert zich om dit doel te bereiken, in de immer foeilelijke, veelal vleeskleurige step-in, terwijl een ander middels de push-up wonderbra de suggestie van een " pronte bos hout voor de deur" wil wekken. Een eventuele hangkont, in het ergste geval mét "zadeltassen" gaan we te lijf met de corrigerende push-up panty. De pechkonten onder ons...ach arme... hebben zowel de bra, de step-in als de panty nodig. Pfff wat een gehannes…ik zou er niet aan moeten denken...los van het feit dat deze duur betaalde illusie uiteindelijk niets oplevert!
Éénmaal "uitgepakt" zijn kleine hangborsten gewoon weer theezakjes, de taille houdt de “ zwemband ” en de "zadeltassen" zijn nog even lelijk als nadrukkelijk aanwezig.
Was tot voor kort alleen voor vrouwen lichaamscorrigerend ondergoed in de handel…sinds kort ontkomt de man ook niet meer aan de eerdergenoemde, marktwaarde verhogende “figuurcorrectie”...en wel in de vorm van: The Patriot van firma Aussiebum. The Patriot is een push-up onderbroek, nee, nee niet voor een lekkere strak kontje, daar heeft men de Butt It Up al voor bedacht.
 de butt it up  ...zonder... ...met...
De Patriot is ter verfraaiing van "de voorkant" oftewel, de penis, het handeltje, de jongeheer of één van de andere namen waar het mannelijk lid naar luistert. The Patriot is volgens de makers een ‘wonderjock’ ( jock= bedrieger ) de jock-technologie, zo beweren de bedenkers...isoleert, verlengt en tilt het zaakje in de onderbroek zodanig op dat zelfs een man met het kleinste pinkeltje nog de suggestie kan wekken over een enorme lans te beschikken. Aussiebum beweert de eerste te zijn met hun penisvergrotende onderbroek, maar dat klopt niet! Zie je…daar gaan we al…"gejokkebrok rond de wonderjock"...Een paar maanden daarvoor werd namelijk de Cocksox gelanceerd. Wie bedenkt die namen in Godsnaam…the Patriot doet denken aan een raket…de penis in dit geval, die gelanceerd wordt. En dan Cocksox. Sox is afgeleid van socks oftewel sokken. En cock…tja, ik kan er toch écht niets anders van maken...betekend letterlijk pik…kortom een sock(x) voor je cock...*smile*...
Ook de firma Cocksox zegt de penis zichtbaar te kunnen vergroten. Kijkend naar de plaatjes van die ‘vergroting’ schiet ik spontaan in de lach. Daar waar menig man normaal de boel links, of rechts draagt, steekt het nu in een soort krul naar voren. Hmm… dat beeld doet me meer denken aan het profiel van een hondensnuit dan aan een grootsgeschapen man. Toch een minpuntje naar mijn smaak…wat vinden wij vrouwen veelal een uiterst vervelend gedrag van sommige honden???...
Precies…*smile*…
Wie denkt dat we er nu zijn vergist zich… het kan nóg groter en wel met de zogenaamde Sling Support van C-N2 Hierbij wordt het complete klok- en hamerspel middels een soort sm-constructie bijeen gebonden en omhoog getrokken met speciale sling …ook hier geen toeval qua naamkeuze…sling is niets anders dan een soort draagband, of hangtouw.
Mijn oude Drentse moedertje zou zeggen: “ ach Here mien tied woar hej da noe veur neudig al die roare frats´n van disse tied.” Laat ik het dit keer nu eens roerend met haar eens zijn!
Persoonlijk houd ik noch van macho´s, noch van onzekere mannen. Hmmm... ik heb zomaar het idee, dat dit juist dé doelgroepen zijn van de firma´s Jock…Sling…en Cock. Geef mij maar een leuk boxershort…lekker ruim, luchtig én leent zich bovendien veel beter voor “ gewenste intimiteiten”…
Janneke © copyright
Inside
Look into my eyes...and tell me what you see
Pain…hurt…some regrets maybe
Look a little deeper…tell me what you find
Anger…perhaps insanity...or no peace of mind
Now look once more…this time a little harder
Can´t you see…how my heart grows strong
Can´t you see…I am still happy inside
Can´t you see…I haven´t lost all my pride
The harder you look…the more you realize
every time you look into my eyes
Janneke © copyright
Hoe "Jonkheer Floris " en " Freule Fleurtje " in mijn leven kwamen
helaas heb ik nauwelijks foto´s van "mijn babies"...hier zijn ze bijna 5 mnd. oud
Zover mijn herinnering teruggaat ben ik al dol op katten. Als kind zal ik wat gesmeekt hebben, of ik er eentje mocht. Helaas, mijn moeder was niet te vermurwen. Toen ik mijn vriend zo´n 30 jaar geleden ontmoette en na enige tijd het plan ontstond te gaan samenwonen, stelde ik dan ook de eis: "oké, maar...alleen als ik twee kittens én een vaatwasser mag!". Zo deden mijn eerste poezenkinderen hun intrede. Velen volgden nog, veelal rescuekatten. Hoe lief, leuk, aandoenlijk en noem maar op, deze lieverds ook zijn, altijd speelde de, weliswaar op de achtergrond, de wens om ooit nog eens een Siamees te kopen. Waarom? Ooit had ik in die wondermooie, felblauwe, amandelvormige ogen van deze oosterse schoonheden gekeken en was in één klap betoverd. Natuurlijk mogen ogen nooit een reden zijn om een kat te kopen.
Toen enige jaren geleden de mogelijkheid ontstond om de wens daadwerkelijk in vervulling te laten gaan, brak een tijd van " huiswerk" maken aan, oftewel zoveel mogelijk informatie verzamelen over dit bijzondere ras. Al lezend werd mijn enthousiasme groter en groter. Vrijwel alles wat ik las sprak me aan. Hun extrovertheid, intelligentie, de enorme nieuwsgierigheid, en ja, ook het "gebabbel", beter gezegd, altijd het laatste woord willen hebben én uiteraard niet te vergeten...het aanhankelijke, uiterst sociale, vrolijke karakter, niet alleen naar elkaar toe maar ook naar "hun mensen".
Na wat contacten met de kittenbemiddeling van de SIOK, en verschillende fokkers, kwam ik uiteindelijk op het spoor van een nestje bij een uitstekend bekend staande fokker. Na verschillende telefoontjes over en weer, werd een eerste afspraak gemaakt. De ontvangst was bijzonder hartelijk. Onder het genot van koffie met koek werd ik overstelpt met informatie over de kittens en zo meer. Perfect uiteraard, echter ik had zoiets..."haal die kittens nu eens naar beneden"... Hoezo ongeduldig?! Gelukkig...na het tweede kopje koffie was het tijd voor de ‘kittenshow’ . Twee katertjes en twee poesjes kwamen al babbelend de kamer binnen. In ‘No Time’ kwam ik handen te kort om ze allemaal de aandacht te geven waar ze nadrukkelijk om vroegen en óh, oh wat was ik interessant. Er moest uitgebreid aan mijn haar worden geknabbeld, ketting ook hééél leuk, de veters van mijn schoenen, ach iedereen die een kat heeft, weet ongetwijfeld wat die donders als ze klein zijn allemaal uitspoken. Na een tijdje spelen kwamen ze gezellig op schoot liggen, en werd ik getracteerd op een heus kittenconcert. De bedoeling was dat ik één katje zou uitkiezen. Om een lang verhaal kort te maken, het werden er dus twee! Mijn keus viel op een redpoint katertje en een sealpoint tabby poesje. Helaas, moest ik nog een maand wachten voor ze weg mochten. Ik zeg nu wel helaas, maar dat komt voort uit menselijk ongeduld. Ik weet donders goed dat, dit beter is voor de kleintjes, bovendien mogen raskatjes sowieso pas vanaf 13 weken naar hun nieuwe baasje.
 mijn geliefde " Siamese tweeling "
De maand wachttijd heeft me kapitalen gekost. Het leek wel of ik zwanger was en kocht me suf aan noodzakelijke, maar meer nog, aan niet noodzakelijke dingen. Het mag een wonder heten dat ik geen geboortekaartjes heb laten drukken, wat me gelijk bij de namen brengt. Toen eenmaal de keus op mijn twee kleintjes was gevallen, schoot uit het niets mij de namen Floris en Fleurtje te binnen...Het zal jullie wellicht niet verbazen dat ik ook in een namenboek heb gesnuffeld. Maar na een paar dagen wist ik het zeker...Floris en Fleurtje; klaar!
Eind januari kwamen de fokkers ze brengen en maakten Floris en Fleurtje hun entree in mijn leven. Gewaarschuwd door de fokker en door mijn ruime ervaring met katten had ik alles wat een mogelijk gevaar voor de nieuwkomers kon opleveren vastgetaped en/of gebarricadeerd. Ooit heb ik meegemaakt dat een bange nieuweling als veilig plekje de richel onder de koelkast had uitgekozen, wellicht overbodig te vertellen dat het bepaald geen sinecure was om het nog piepkleine beestje daaronder vandaan te krijgen! Terug naar Floris en Fleurtje, Op diverse plekken had ik wat doosjes met een warm dekentje klaargezet, achter en onder de bank, in de boekenkast, in de vensterbank achter het gordijn, kortom plekjes waar ze zich naar mijn idee "veilig" terug konden trekken, Eenmaal uit hun reismandje bleken al mijn voorzorgsmaatregelen totaal overbodig. De dame en heer gingen frank en vrij op onderzoek uit. Eventjes op schoot, een klein hapje eten, om daarna luid babbelend het interieur aan een grondig onderzoek te onderwerpen. So far so good! De doosjes werden gebruikt om speeltjes in te verstoppen , en slapen deden ze in de daarvoor door mij aangeschafte mandjes. Ook de dag erna bleef alles boven verwachting gaan , slechts één minpuntje, de kattenbak bleef “maagdelijk” schoon. In eerste instantie dacht ik, ach ze eten misschien nog wat weinig, tot dat ik ontdekte dat ze één van de doosjes achter de bank als toilet in gebruik hadden genomen. Nu ben ik niet voor één gat te vangen dus huppakee...doosje weg, de poepjes in de kattenbak gedaan. Ziezo nu zat hun "geur" daarin en zou het vanaf nu vast goed gaan. Mooi niet ,een ander doosje werd nu door mevrouw en meneer voor de dagelijkse behoefte uitgekozen. Ik snapte er werkelijk niets meer van. Tijd om de fokker maar eens te bellen. Kind zei ze …"méén je niet, ze deden hier alles keurig op de bak, welke korrels gebruik je? Houtkorrels ?…hmmm misschien is dat het, zelf gebruik ik altijd klompvormende kleikorrels probeer dat eens". Zo gezegd zo gedaan, kleikorrels dus. Verdikkeme nog geen effect. Opnieuw contact opgenomen met de fokker, "tja zei ze nu weet ik het ook niet meer". Na nog even wat gebabbeld te hebben zei ze opeens , "Janneke misschien moet je mijn merk eens proberen, Biocat mit orangenduft, het lijkt me sterk dat, dat het is hoor, normaal is elke kleikorrel goed maar je kunt het altijd proberen, bel je me als het gelukt is?" Orangenduft dus…ik schrok me rot van de prijs maar goed . Opgelucht kon ik de volgende dag de fokker meedelen: "het heeft de Jonkheer en Freule betaamd de kattenbak in gebruik te nemen!" Vanaf dat moment was het probleem opgelost, sterker nog ze zijn zo dol op "hun duft" dat ze, als ze af en toe eens spugen, dit zelfs op de bak wordt gedaan! Gewoon netjes of gewoon kakkatten...*smile*...
Janneke © copyright
Potdorie...zie je wel dat politiek niet te vertrouwen is...we leven op de valreep van 2006...en nóg is mijn ultieme "droom"...een verhuizing niet in het zicht...hmmm...vraag je, je wellicht af...waar gaat dit in hemelsnaam over...tja dan zul je toch écht de ondestaande column moeten lezen...!
" een onsje zwarte humor "
2006 wordt een superjaar...misschien ga ik zelfs verhuizen
Sinds een jaar of 14 woon ik in Ziekenland…een land waar niemand vrijwillig wonen wil. Du moment je zoals ik, gedwongen verhuist naar dit land, in mijn geval naar de provincie ´ Chronische Zieken` met een hoofdstad die luistert naar de veelbelovende naam Progressief, verander je in één klap van ´mensje doorsnee` in een mens dat dient te leven volgens andere regels en de UWV wetten. Tevens heersen hier ongeschreven wetten. De zogenaamde gedragscodes voor chronisch zieken en gehandicapten. Mens wat klets je nu, progressief... dat is toch reuze positief… gedragscodes…andere wetten…waar heb je het over…en als het je in die provincie niet bevalt dan ga je toch verhuizen. Wel laat ik jullie uit de droom helpen, progressief betekend in dit geval niets anders, dan dat de betreffende ziekten niet te genezen zijn. Pappen en nathouden met veel, heel veel medicatie is het devies, met als toegift dat je lijf stapje voor stapje en regelmatig met een énorme stap, versneld steeds onwilligger wordt. Mijn apotheker is dan ook uiterst blij met mij als klant. Grappend zeg ik wel eens: "de goede man kan alleen al van mijn, voor hem uiterst lucratieve " snoepjes" , minimaal drie keer per jaar op vakantie". Terug naar de hoofdstad Progressief. Hier behoor ik tot de "notabelen". Kortom ik heb wat in te brengen! Waarom? Deze bofkont is niet met één, maar met ten minste twee, misschien zelfs drie auto-immuunziekten behept waarvan er in ieder geval 2 (SLE= Systhemische Lupus Erythemato(s)des en Sjögren) progressief zijn. Het zal de lezer dan ook niet verbazen dat ik aan de goudkust van onze hoofdstad woon…ja ja...ik doe niet voor minder!
De gedragscodes houden niets anders in dan dat moedermientje vooral een grijze geraniummuis dient te worden, of tenminste daar in ieder geval haar stinkende best voor doet.
Dus…vooral niet op een mooie dag, met een flitsend wapperend rokje, mijn knalrood gestifte lippen getuit omdat ik nu eenmaal graag fluit, op de scootmobiel richting stad tuffen. Of in die uiterst kekke zwartleren broek een uurtje een terrasje pikken, voor een melig lachbuienuurtje met een vriendin. Fout…helemaal fout. Je bent toch ziek…wel gedraag je daar dan ook naar...men wil graag het lijden zien. Onze gezonde, werkende medemens betaald zich niet blauw aan de AWBZ om geconfronteerd te worden gaan met zo´n nuffige modepop!
Toen ik rond juli 2005 mijn nieuwe scootmobiel en rolstoel kreeg, had ik bijna kwestie met de ergotherapeute. Zij adviseerde een, in mijn ogen onmogelijke kleur scootmobiel. Jullie kennen ze vast. Gedekt blauw, bordeauxrood of donkergrijs. Evenals de vorige keer vroeg ik of er geen zwarte uitvoering was. Het arme mens keek me aan of ik gek was…zwart? " Ja zwart...daar sta ik mooier in, dat past bij al mijn kleding". Het oog, in ieder geval MIJN oog, wil ook wat nietwaar? Dom, dom, dom…dankbaar moest ik zijn… nederig en klein. Uiteindelijk kwamen we uit op licht zilvergrijs. Eerlijk is eerlijk...zwart is én blijft favoriet…maar ook zilvergrijs staat me goed! Ogenblikkelijk werd het vehikel door mij omgedoopt tot: "mijn zilvergrijze Porsche cabriolet".
Op de valreep zei de ergotherapeute nog met een licht besmuikte grijns: " Uw Porsche heeft als nadeel dat hij maar 12 km. per uur gaat en die donkergrijze wél 15 "… Met een brede grijns diende ik haar van repliek door te zeggen…"denkt u nu écht dat, dat in mijn super gehaaste, immer drukke leventje iets uitmaakt? "
Zeg nu zelf...deze staat ook prima toch?
Nog zo´n typisch voorbeeld van gedragscodes. Nadat jáááren geleden mijn artsen hun ´slecht nieuws` mededeling rond mijn ziektes hadden afgehandeld kwamen ze ogenblikkelijk met een pleistertje aanzetten. Een woordenpleistertje in dit geval: ´u kunt er 80 mee worden hoor mevrouw`. Dooddoener mét stip op nr. 1 noem ik dat! Tachtig…zegt U...dat is mooi…maar kunt U mij ook vertellen hoe?` Dit blijkt steeds opnieuw een uiterst blonde vraag te zijn. Kortom…hierop is in al die jaren nog geen antwoord gekomen. Behalve dan dat mijn lichaam mij niet alleen ongewild maar ook ongevraagd wél antwoord geeft en dat antwoordt stemt mij niet écht hoopvol. Hoe vaak mensen zeggen…mens wees blij…je kunt er 80 mee worden wat zeur je nu. Wijselijk houd ik tegenwoordig mijn mond.
ECHTER...ER GLOORT HOOP! Na zo´n 14 jaar volledig afgekeurd te zijn geweest…mag ik...als ik mazzel heb, verhuizen naar het land waar ieder normaal mens wil wonen…weg uit Ziekenland... Hoezo? Is Jomanda langs geweest? Heeft een uitstapje naar Lourdes mij op miraculeuze wijze genezing gebracht? Is er een medicijn gevonden dat mij weer teruggeeft wat me afgejat is? Nee hoor, mijn weldoener die deze verhuizing eventueel mogelijk gaat maken, is niemand minder dan onze veel besproken politicus Aart Jan de Geus. Eindelijk gerechtigheid...eindelijk iemand in " Het Haagse " met het politieke hart op de juiste én uiterst sociale plaats...éindelijk krijg ik de aandacht die ik verdien. Al die jaren heeft de WAO/UWV mij schromelijk verwaarloost door mij nimmer op te laten draven voor een herkeuring…een briefje invullen was voldoende om na een paar maanden de mededeling te krijgen dat ik weer voor 5 jaar volledig arbeidsongeschikt was verklaart. En nu…2006 wordt een hoogtijjaar! Niet alleen ben ik dit jaar 50 geworden maar tevens kreeg ik voor het eerst een oproep dat ik ergens dit jaar bij de UWV mag komen opdraven. Vooral de immer positieve houding van De Geus die als motto heeft: bij deze herkeuringen kijken we vooral niet meer naar wat de mensen niet kunnen…nee…naar wat ze nog wél kunnen! Kijk aan...zo kan het ook, zo´n positieve benadering stemt mij hoopvol.
mijn onvolprezen positievo
Niet alleen "de geuzenuitspraken" óók, en zéker niet op de laatste plaatst, de vertrouwenwekkende, warme uitstraling van deze " positievo " doen mij geloven dat eindelijk mijn tij...écht ten goede zal keren...sterker nog...mijn vertrouwen in de politiek is in één klap hersteld. Over de regering BalkenBende wil ik dan ook geen kwaad woord meer horen...PUNT!
Tevens, en ook dát stemt hoopvol, weet onze Aart Jan van wanten. Daar waar in de "normale" gezondheidszorg een chronisch te kort is aan allerlei soorten artsen, trekt hij het ene blik keuringsartsen na het andere open. Zelfs Duitse artsen zijn opgetrommeld om deze gigantische WAO ´opschoniningsklus` te klaren. Brengt me overigens wel bij de vraag wat voor artsen dit zijn. Artsen die nergens anders aan de bak kunnen komen…artsen waar een luchtje aanzit? Eigenlijk moet ik heimelijk al lachen om de herkeuring. Waarom? Regelmatig zit ik naast mijn gewone specialistenbezoeken, bij mijn eigen huisarts of de huisartsenpost. Zonder uitzondering moet ik hen qua kennis omtrent mijn ziek en zeer te hulp schieten puur omdat ze in de meeste gevallen nog nooit in hun praktijk te maken hebben gehad met iemand van mijn ´ziektekaliber` ( wat een woord...*smile*)… Kortom ik weet meer over mijn ziek en zeer dan zij... Hoe dat zal gaan bij de alleswetende UWV herkeuringsartsen…? ´K ben benieuwd! Stiekem hoop ik op een Duitse arts…ARBEIT MACHT FREI…nietwaar… Als eeuwige optimist denk ik oprecht dat onze Aart Jan, zoals beloofd, zijn stinkende best zal doen om de werkgevers zo te prikkelen dat ik in no time een baantje heb toch? Misschien folders op mijn scootmobiel bezorgen? Of zal ik open sollicitaties gaan sturen?. Iets in de trant van: uiterst ´progressieve ` bruisende vrouw zoekt uiterst flexibele baas...*smile*...
Janneke © copyright
Kan ik er wat aan doen...tja...that´s the question...
Sinds vorige week behoor ik eindelijk tot de grote groep normale mensen. Normaal, normaal…okééé… bijna normaal dan…*smile*…
Maar liefst 50 jaar heb ik erover gedaan om bij de grote gemene deler te horen. “Tjonge, jonge Janneke dazzz niet niks…wat heb je in hemelsnaam gedaan…vragen jullie je wellicht af”. Luister en huiver...moedermientje is voor het eerst aan het lijnen…ik herhaal…IK BEN AAN HET LIJNEN! Zeg nu zelf hoor je er dan bij of niet! Tot eind 2005 was ik gezegend met een maatje 36…hooguit 38. Niks geen diëten, niks geen weegschaal…sterker nog…ik heb er niet eens één. Wat meewarig luisterde ik naar vriendinnen, die een halve dagtaak leken te hebben aan het punten, of calorieën tellen en niet te vergeten..het gekrakeel waarin de één de ander met verve probeerde te overtuigen dat vooral dieet X tóch écht vééél beter was dan dieet Y... Hoofdschuddend luisterde ik naar al dat gedoe...en kneep mijn beide handen dicht dat ik kon "snaaien" wat ik wilde...lucky me!
2004 met lieve Lientje zomer 2005 zomer 2006 met Madeliefje
Tót vorig jaar het "prednisonloeder" ditmaal wél haar beruchte naam ging waarmaken. Tot dan toe, bleef ik tijdens talloze eerder prednisonkuren mijn " normale lichtgewicht" houden. En nú...weliswaar langzaam, maar even rigoureus als zonder pardon dij ik uit tot MAAT???…ik zou het niet eens weten…en ik wíl het ook niet weten! Al mijn uiterst "kekke" kledingstukken hangen, op een enkele broek en blouse na, al maanden ongedragen in de kast. Dankbaar maak ik gebruik van “ Modehuis Jurriaan ”…oftewel de kledingkast van mijn modebewuste jongste. Grappig eigenlijk…hij pronkt in zijn smaakvolle outfits met zijn gespierde godenlichaam…ik probeer de ongewenste vetrollen ermee te camoufleren.
De directeur van " Modehuis Jurriaan "
Terug naar het uitdijen. Natuurlijk is het uiterst aanlokkelijk om me te verschuilen achter de vermaledijde prednison…ohhhh zo verleidelijk ook! Lange tijd koesterde ik, lief bedoelde uitspraken als: " joh, Jan daar kun jij toch niks aan doen, of: nahhh het valt mij mee hoor, je overdrijft schromelijk, óf: vergeet niet je wordt ook een dagje ouder". Je wordt ook een dagje ouder…grrrrr…dat was the bloody limit…de eye-opener zeg maar. Deksels goed weet ik, dat als ik naast de gewone maaltijden, elke dag twee liter ijs én minimaal een pak, even overheerlijke als calorierijke koekjes verorber...en dat alles in combinatie met prednison...óók ik de “vetrollendans” uiteindelijk niet ontspring.
Damn…lijnen duzzz…waar ben ik aan begonnen! Het internet afstropend naar tips en diëten, viel ik van de ene verbazing in de andere. Even een kleine selectie uit het énorme scala aan afslankmethoden: het 3, 5,10, en 13 dagen dieet, of: een appel, eiwit, kwark, rijst, soep en pasta dieet. Dan de meer “ beroemde diëten” als: het Sonoma dieet dat door Oprah Winfrey de hemel in schijnt te worden geprezen, dan het dr. Phill dieet…inderdaad DIE dr. Phill, het Atkins, Montignac, South Beach en Mayo dieet. Last…but zéker not least…onze eigen Sonja Bakker. Ha ha…kijkend naar het programma van Paul de Leeuw, waar haar naam veelvuldig valt, dacht ik tot nu toe: Sonja Bakker…Sonja Bakker…Sonja wie??? Inmiddels heeft het internet mij, aangaande haar volledig “ bijgepraat” . Voorts blijk ik online, onder toezicht van een heuse diëtiste af te kunnen vallen, en dan spreek ik nog niet eens over de gigantische hoeveelheden en soorten wonderpillen, die mij zonder uitzondering als " special offer " voor krankzinnige bedragen worden aangeboden...weliswaar mét de verzekering erbij dat ze mijn vet doen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Voorlopig spreekt het Sysara dieet mij het meest aan. Waarom? Behalve afreizen naar Aalten, mét creditcard, hoef ik verder niets maar dan ook helemaal niets te doen! Het ideale dieet.. "ik word als het ware afgevallen"… naar mijn smaak dé ultieme afvalwens! Een kuur van 10 behandelingen á 17 minuten, beloofd niet alleen een maatje minder, maar eveneens, een versnelde spijsvertering, verbeterde vetverbranding én pakt tegelijkertijd de cellulitis aan…wat wil een lui flubbertje vetklep nog meer!
Hmmm…voorlopig houdt deze vetklep de creditcard nog even op zak, laat ijs en koekjes staan en volgt het "Janneke´s Muesli dieet". Ach, als ik het niet kan volhouden, heb ik altijd nog het "prednison-excuus" achter de hand. Op de nu zo verfoeide uitspraak : “ Jan jij kunt er ook niets aan doen...zal ik dan met een lijdzame "Calimeroblik" antwoorden: “ nee, ik kan er inderdaad niets aan doen..*smile*...
Janneke © copyright
...we are Siamese...if you please ...
we are Siamese ... if you don´t please...
Fleurtje met haar beste imitatie van een schele SiameesWaarom in hemelsnaam een Siamees
Vaak, héél vaak wordt de vraag gesteld..." Janneke waarom heb je in hemelsnaam Siamezen?" Even zo vaak komt de vraag wat er nu mooi is aan die magere scharminkels met hun véél te grote oren en schele ogen. Nóg vaker blijkt dat mensen een beetje bang zijn voor mijn geliefde "monsters". Op zich is dat vooroordeel niet zo verwonderlijk...los van het feit dat ze in de volksmond een niet al te vriendelijke reputatie hebben gaat hier het gezegde: "onbekend maakt onbemind" zéker op! Middels mijn redactiewerkzaamheden voor de SIOK (de rasvereniging voor Siamezen en Oosterse Kortharen) en Felikat en de NRKV ( Nederlandse Vereniging Voor Raskatten) bezoek ik regelmatig tentoonstellingen voor raskatten. Wat mij opvalt is...dat du moment bezoekers in de buurt komen van de afdeling waar de Oosterse rassen hun opwachting maken velen zeggen: " daar gaan we niet kijken hoor, dat zijn van die engerds ". Gelukkig valt over smaak niet te twisten! Mensen, die met engerds het uiterlijk van deze slanke, haast mysterieus overkomende, oosterse schoonheden met hun doordringende oogopslag bedoelen…tja, dat kan.
. 
Helaas echter, wordt veelal met de uitspraak: ’dat zijn van die engerds’ het karakter bedoeld. Iedere keer verbaasd het mij weer dat er nog zoveel mensen rondlopen met het idee dat Siamezen gemeen, moeilijk, ja zelfs vals zouden zijn. Niets is echter minder waar! De ervaring leert, dat los van de opmerkingen op de tentoonstellingen, ik in de thuissituatie ook regelmatig met dit aspect te maken krijgen. Niet zelden gebeurd het, dat als er bezoekers over de vloer komen, Floris en Fleurtje argwanend worden bekeken, en al snel komt de vraag: ‘doen ze niks?…nee hoor ze doen niks…ècht niet?….nee ECHT niet!’
Gelukkig weten mijn lieve slimmerds, juist met hun uiterst sociale gedrag en gekke capriolen in no time het " kattenijs " te breken en duurt het meestal niet lang voor ze met een speelgoedmuis of een ander speeltje, het bezoek trakteren op een heus spelletje apporteren om daarna heerlijk ben hen op schoot in slaap te vallen. Even vaak als dat er gevraagd wordt of ze echt niks doen, komt de opmerking achteraf: " joh wat een leuke katten en wat zijn ze lief, we dachten toch echt dat ze onbetrouwbaar zijn ".
Hoe deze misvatting in de wereld is gekomen is niet helemaal duidelijk, dat het niet klopt is zeker! Uiteraard zijn hier enkele theorieën over. Als eerste kun je een dier dusdanig verpesten door een verkeerde opvoeding, in het ergste geval vind zelfs mishandeling plaats. Dat ze dan onbetrouwbaar worden is niet zo vreemd, echter dat geld voor elk dier van alle rangen en standen. Een andere, meer waarschijnlijke optie is, dat de oorzaak ligt in de de jaren 60/70 toen de Siamees zo’n populair ras was, dat er met name in Amerika, maar ook in Europa een ware broodfok ontstond. In " kittenfabrieken " werd, zonder over de consequenties na te denken, er op los gefokt en nauwelijks naar de kleintjes omgekeken.Tja, dan kun je wachten op problemen. De belangrijkste periode...de socialisatie van de kittens, waar vandaag de dag over bekend is dat, deze periode van wezenlijk belang is voor de vorming van het karakter en de houding ten opzichte van de mens en zijn omgeving, daar werd door de broodfokkers geen tijd ingestoken. Wetende dat bij de kat, de oh zo belangrijke socialiseringsfase gemiddeld tussen de drie en zeven weken ligt, dan is het niet moeilijk je voor te stellen wat een enorme, tijdrovende rol er voor de fokker van de kleintjes is weggelegd...Tja, met dollartekens in de ogen...en tientallen " lopende band kittens" past socialisering niet in het "time is money" denkbeeld. Gelukkig is het tij gekeerd en wordt al decennia lang door de liefhebbers van onze rassen serieus, met liefde en volgens de richtlijnen van de rasverenigingen, niet alleen gezonde maar ook optimaal gesocialiseerde kittens gefokt.Suggereer ik nu dat een Siamees bij iedereen past? Zeker niet! Evenzeer als het bijzonder uiterlijk je moet aanspreken zal ook het uitgesproken extroverte karakter bij je moeten passen. De dames en heren Siamees, zijn namelijk altijd nadrukkelijk aanwezig. Uiterst sociaal ingesteld, lief, dol op knuffelen en kunnen uren je schoot opeisen!
Daarnaast zijn ze superslim, uiterst nieuwsgierig en " bemoeizuchtig ", dol op spelen, vaak tot op zeer hoge leeftijd. De meeste Siamezen kunnen apporteren als de beste, ze blijven altijd in de buurt van " hun mensen "...ik noem dat wel eens het "me and my shadow effect". Overigens...hier komt waarschijnlijk de benaming: de hond onder de katten vandaan. Tevens houden deze doddekopjes van een " goed gesprek " en zullen met hun gebabbel duidelijk laten merken als ze het ergens niet mee eens zijn, aandacht of eten willen. Siamezen kunnen opvallend goed overweg met andere soortgenoten en honden. Dit uitgesproken sociale gezelligheidsdier kan echter slecht tegen lang alleen zijn. Mensen die de hele dag van huis zijn kunnen beter geen Siamees nemen...het dier raakt dan gefrustreerd en ja dán kun je wachten op problemen. Kortweg kun je stellen dat voor mensen die houden van wat aanspraak en gezelligheid in huis én tijd hebben, zijn bij, deze altijd goedgemutste, ‘knuffelkont’ aan het juiste adres.
Zonnekind
Provence…Dordogne…of toch de Var misschien…
de juiste streek weet ik niet meer te noemen
ooit in Frankrijk heb ik ze voor het eerst gezien
de eindeloze velden zonnebloemen…
Het geelste geel...op metershoge gratie...
daar...ver weg van ons laaglandje vol regen en wind
gaven ze mij enorm veel inspiratie
die inspiratie...maakte van mij een zonnekind...
Een zonnekind vol dromen…
dromen…niet tót…maar voorbij de horizon
dromen…hoger dan de hoogste bomen
dromen…vol verlangen naar mijn Provence…mijn Var…mijn zonnebloem als gouden medaillon...
In ieder mens schuilt een zonnekind...
ook al is het maar in onze dromen
zélfs in ons landje vol regen en wind
reiken zonnebloemen dan tot ver boven de hoogste bomen....
Janneke © copyright
!Sorry dit item is nog niet af...verfijning en correctie volgt!
Ik wil een burka gebod !
Al geruime tijd wordt in " het Haagse " gesproken en gediscussieerd over, wat zo keurig netjes omschreven wordt als een algemeen verbod op gezichtsbedekkende kleding. Nu, zo vlak voor de verkiezingen las ik op de officiële website van onze " excuustruus "…oftewel mijn oogappeltje Rita Verdonk…het volgende:
Nieuwsbericht : De ministerraad heeft ingestemd met een voorstel van minister Verdonk voor Vreemdelingenzaken en Integratie om zo spoedig mogelijk een wetsvoorstel in te dienen om te komen tot een algemeen verbod voor het dragen van gezichtsbedekkende kleding in de (semi) openbare ruimte. Het kabinet acht het onwenselijk dat gezichtsbedekkende kleding - waaronder de boerka/burka wordt gedragen in de openbare ruimte uit overwegingen van openbare orde, veiligheid en bescherming van (mede) burgers. Intussen zal er gebruik worden gemaakt van de bestaande mogelijkheden om het dragen van gezichtsbedekkende kleding in de (semi) openbare ruimte te voorkomen. (einde citaat website)
Mijn, zo innig geliefde en op handen gedragen… “integratie betonblok”…kreeg in oktober, middels een door de regeringspartijen gesteunde motie, van "peroxide willy" ( Geert Wilders) de opdracht te zoeken naar mogelijkheden om het dragen van de burka, de niqaab of de chador in Nederland ter bevordering van de integratie en de algehele veiligheid te verbieden. Uitdrukkelijk werd door de regeringspartijen hieraan toegevoegd dat vooral behoedzaam laveren hieromtrent een must was.
Ogenblikkelijk schoot ik in de lach. Mijn Rita en behoedzaam…dat is zo ongeveer hetzelfde als verwachten dat een bulldozer over een rauw ei kan rijden zonder dat het ei sneuvelt.
Behoedzaam dus…in mijn simpele, edoch oprechte onschuld…flitste het door mijn hoofd, dat het niet teveel willen kwetsen van onze Islamitische medelanders hieraan ten grondslag lag…dom…dom…hoe blond kun je zijn !
Naar nu blijkt,staat in dit geval behoedzaam voor: het verbod mag niet te ruim gedefinieerd worden maar moet een "woordenkunststukje" worden om een juiste omschrijving te vinden voor situaties waarin het dragen van de burka niet is toegestaan.
Ruim definiëren…hmmm…kan het ruimer dan een verbod in (semi) openbare ruimtes af te dwingen? Ik dacht het niet! Du moment iemand zich op straat begeeft is hij of zij in een openbare ruimte! Met de definitie " ruim definiëren " wordt in dit geval dan ook iets heel anders bedoeld! Wordt het verbod te ruim gedefinieerd, dan lopen ook sportmascottes, halloweenvierders, deelnemers aan carnavalsoptochten en zo meer, straks het risico te worden opgepakt of beboet. Het ruim definiëren is in dit geval slechts bedoeld als bliksmaflijder om uiteindelijk alleen de “ burkadraagsters” te kunnen vervolgen. Dit werd nog eens extra duidelijk door een uitspraak van het CDA. Ik citeer: "Het CDA pleit ervoor dat een verbod niet overal en altijd hoeft te gelden. Daarmee zouden carnavalsvierders... in bijvoorbeeld een apenpak vrijuit gaan ". Einde citaat.
Opnieuw schoot ik in de lach! Voor mijn ogen ontvouwde zich het beeld van een, in de haast belegde fractievergadering van het CDA, onder aanvoering van ons "beneden de rivierenvriendje" Verhagen, die een vurig pleidooi hield onder het motto: handjes af van mijn carnaval! Om zijn pleit kracht bij te zetten, had hij zich voor de gelegenheid in een apenpakje gestoken…
In oktober lag, zoals gezegd, de eerder genoemde motie op tafel. Verdonk gaf aan dat een dergelijk onderzoek aangaande de mogelijkheden en het draagvlak voor een dergelijk verbod, eind januari 2007 rond zou kunnen zijn. Zoals wel vaker, zéker in het geval van Verdonk, heeft gedegen onderzoek plaats gemaakt voor een "haast wetsvoorstel" van het huidige kabinet. Kort door de bocht genomen…durf ik rustig te stellen dat in mijn optiek, al het geneuzel en gedraai slechts een puur discriminerende maatregel is richting onze moslimmedelanders. Blijft over de vraag…waarom ik mij over zoiets ogenschijnlijk " kleins " me zo druk maak.
Simpel…we willen integratie... we willen dat ook de moslimvrouw emancipeert… We zien allemaal het nut van de verplichte taalcursussen…we willen kansen creëren…het redelijk beheersen van de Nederlandse taal is daarbij onontbeerlijk…we willen moslimvrouwen mondiger maken…allemaal prima maatregelen om de integratie te bevorderen! Echter naar mijn smaak slaan we hierbij een stap over. Vele documentaires, publicaties, zowel positief, maar vaker negatief rond de Islam en de rol van de vrouw hierin, hebben zo onderhand wel duidelijk gemaakt dat emancipatie en integratie van de moslimvrouw voor een groot deel afhangt van de man en de manier waarop men de Islam interpreteert.
Over emancipatie gesproken...dit gaat niet alleen voor Islamieten op maar ook voor de belijders van het Christendom in al haar diversiteit…Óók hier in Nederland…én óók anno 2006 is er nog veel werk aan de winkel wat dit aangaat! Horen we politici daar stampij over maken?
Zijn we vergeten dat pas sinds kort (2006) vrouwen lid mogen worden van de politieke partij de SGP? Overigens blijkt dat veel van deze, in de categorie SGP vrouwen niet gaat stemmen! Vorige week werd nog eens haarscherp duidelijk dat de man, zijnde het hoofd van het gezin, grotendeels bepaalt dat de vrouw niet hoort te stemmen, toen een cameraploeg in Spakenburg was. Bij de plaatselijke buurtsuper werd aan vrouwen gevraagd op welke partij ze gingen stemmen. Stomverbaast was ik toen bleek dat de meeste vrouwen aangaven niet te gaan stemmen! Nóg verbaasder was ik dat deze vrouwen als reden gaven dat dit een "mannenzaak" is! Geloof me, er zijn nog veel " Spakenburgs " in Nederland!
Dan de Jehova getuigen... heden ten dage worden nog immer, in ons land, regelmatig zieke kinderen, die dringend een medische behandeling moeten ondergaan, tijdelijk uit de ouderlijke macht gezet omdat de liefhebbende Jehova ouders het lot van hun doodzieke kind uit geloofsovertuiging, wensen overlaten aan de geneesheer die God heet. Zonder problemen lijken we voorbij te gaan aan het feit dat nog steeds vele kinderen in naam van de Heer niet worden ingeënt tegen kinderziektes. Velen weten niet eens dat de Orthodox Joodse vrouw verplicht, puur uit geloofsopvatting, ook anno 2006 een pruik moet dragen…om over de geloofsregels waar hun kinderen mee worden opgezadeld nog maar te zwijgen. En wat te denken, van hetgeen er regelmatig, zowel vroeger, als in het hier en nu, door de God op aarde…vermomd als Paus…aan ellende over ons werd en wordt heengestort? Is het niet zo middels het " medium" Paus in naam van de Heilige Vader vele desastreuse " geloofsmaatregelen" ...lees leefregels...worden afgekondigd, en dat mede als gevolg van één van deze regels een heel werelddeel aan Aids naar de knoppen dreigt te gaan? Aan al deze kwalijkheden wordt naar mijn smaak veel te gemakkelijk door politiek Den Haag aan voorbijgegaan…per slot van rekening moet er gescoord worden…Islam zaait angst...Islamissues zijn hot en scoren derhalve!
Let wel...Natuurlijk ben ik fel tegen moslim-extremisme, net zo fel als ik tegen racisme, discriminatie en andere excessen en/of extremistische zaken ben!
Natuurlijk vind ik dat als er sprake is van onderdrukking en het onder dwang dragen van de burka, of (of de vergelijkbare gewaden als de niqaab en chador) dat we er al het mogelijke aan moeten doen om hier een einde aan te maken. Echter, als bij ons emancipatie en verandering decennia heeft geduurd, waarom zou dat bij Moslims anders zijn? Kortom verandering kost tijd, en investering in bewustwording...Voorlopig zal naar mijn smaak het
verbod slechts de desbetreffende vrouwen negatief treffen. Waarom? Zonder Burka, niqaab of chador zullen we ze niet meer op straat zien.
Gevangen in huis...niet in naam van de Allah, maar in naam van Rita…halleluja!
Mijn ondergewaardeerde “ dragonder “…wat voor dwangmaatregel tover je dan weer uit je hoge hoed om de moslima te dwingen om aan de oh zo belangrijke, verplichte taal, integratie- en inburgeringscursussen te laten deelnemen?
Gezien de verkiezingsuitslagen, wacht ons waarschijnlijk een lange formatie en wordt ik gedwongen nog maanden " genoegen " met jou prominente aanwezigheid te nemen. Daarom heb ik een voorstel...wát zeg ik...ik heb gebod...mijn persoonlijke " Rita gebod "! Vanaf nu wil ik je niet meer in het openbaar, zélfs niet semi-openbaar ZONDER burka, niquaab of chador zien!
Jou zelfingenomen aanblik, gehuld in dat eeuwige zwart-witte gestreepte jasje kan ik nauwelijks meer verdragen…maak je geen zorgen dat ik je niet zal herkennen…zodra jij, je mond opendoet, zit ik sowieso direct onder de rode vlekken, en dreigt mijn TV automatisch door te zappen! Beloofd?…
Janneke © copyright
see the world in a grain of sand
see heaven in a wild flower
hold it in the palm of your hand
enjoy fragile beauty...if only for an hour
Van hoop naar wanhoop
Verdrietig, teleurgesteld, murw, maar vooral wanhopig…beter kan ik niet omschrijven hoe ik me voel momenteel. Daar, waar ik normaal de meeste van mijn schrijfsels moeiteloos "pimp" met kwinkslagen, een gezonde dosis zelfspot of zwarte humor…zit ik nu apathisch achter mijn toetsenbord. Waarom? Wel, eergisteren kreeg ik van mijn arts uit het AMC, dr. Remans te horen dat de wetenschappelijke trial met het middel Epratuzumab op zijn vroegst over twee jaar weer van start gaat. Even een korte reminder. (voor een uitgebreide versie kun je scrollen naar de twee weblogjes, die ik eerder over dit item heb geschreven) Vol verwachting en enthousiasme ben ik in juli gestart met de deelname aan een wetenschappelijke trial met het eerder genoemde middel Epratuzumab. De ziekte S.L.E. = Systhemische Lupus Erythemathodes beperkt mijn kwaliteit van leven dermate, dat ik er zo ongeveer alles voor over heb om wat meer energie, en " kwaliteitstijd " te krijgen. Van tevoren wist ik dat het een dubbelblind onderzoek betrof, d.w.z. dat de helft van de patiënten het middel écht krijgt, en de andere helft een placebo. Na drie infusen werd van de ene op de andere dag de trial " on hold " gezet. Het waarom is mij, maar ook het AMC, vandaag de dag nóg niet duidelijk. Wel werd en word ik regelmatig op de hoogte gehouden hoe één en ander er voorstaat. Het laatste hoopvolle bericht kreeg ik eind oktober…de trial zou waarschijnlijk rond eind november weer van start gaan! Tja…dat, dat november 2008 zou worden daar had zowel het AMC als ik geen rekening gehouden. TWEE JAAR…uitstel…áls het überhaupt opnieuw start! Om eerlijk te zijn…ik geloof er niet meer in. Wellicht ben ik een doemdenker, het zij zo! Kortom mijn hoop op een betere toekomst werd mij in 1 telefoongesprek ontnomen.
Tot nu toe had ik nog niet geschreven, dat hetgeen ik al vermoedde…inderdaad waarheid bleek te zijn. Ik was één van de bofkonten die het medicijn daadwerkelijk kreeg toegediend. Een aantal weken na de eerste infusen, werden de effecten merkbaar. Het frappante was dat mijn omgeving het eerder doorhad dan ikzelf. Mijn jongste, Jurriaan die opeens zei " mam je slaapt ´s middags helemaal niet meer ". Verrek…dat is ook zo…weg urenlange siësta´s om de dag enigszins vol te houden! Mijn stok oftewel “mijn derde been”…die mij standaard vergezelt naar bijv. het strand…als hulpmiddel om mij, in dit geval letterlijk op de been te houden werd onnodige bagage. Voor het eerst sinds jaren ben ik in september bij mijn zusje ´s AVONDS op haar verjaardagsfeest geweest. Henk, bezorgd als hij is… vroeg regelmatig:" gaat het nog wel, moeten we niet naar huis "…nee dus…om twee uur ´s nachts waren we thuis en ik had een topavond gehad. Natuurlijk was ik bang dat ik deze uitspatting, zoals tot dan toe gebruikelijk was, dagen zou moeten bekopen met bedrust. Tot mijn stomme verbazing was dat niet zo. Kortom…het middel deed wat het beloofde. Ik " rook " weer aan het leven…een manier van leven…waarvan ik de geur reeds lang vergeten was…en dat smaakte naar meer!!!
Langzamerhand, nadat de infusen stopgezet zijn, raakte uiteraard ook het effect uitgewerkt en verkeert mijn lijf momenteel weer in dezelfde staat als voor de infusen…een stuk wrakhout. Met de verwachting van een snelle herstart van de trial in mijn achterhoofd, vond ik dat jammer, maar er gloorde tenminste nog hoop…de hoop van een snelle hervatting. Braaf bleef ik maanden lang de vele extra medicatie slikken om " klaar te zijn " voor de herstart. Dat mijn lijf veranderde in een " dikke trol " …ook dat had ik ervoor over! En nu…tja, ik kan het niet anders omschrijven dan de openingszin van dit weblog. Wanhoop en een volkomen murw geslagen gevoel heeft bezit van mij genomen..kortom moeders kan wel janken...hoe ik mijn best ook doe...de rek is eruit...
Tijdens het “ slecht nieuws gesprek” met Remans stelde ik het middel Rituximab…een broertje/zusje van de Epratuzumab ogenblikkelijk aan de orde. Ook dit middel boekt uitstekende resultaten bij mensen met S.L.E. Rituximab is in een in Nederland al geregistreerd middel en zou dus in principe zo toegediend kunnen worden. Dit wetende, bracht ik dit derhalve ter sprake. Dr. Remans begreep mij volkomen en gaf aan dat deze mogelijkheid ook bij het onderzoeksteam als optie had gespeeld, ogenblikkelijk eraan toevoegend dat het middel ±8000,- euro per patiënt per jaar kost en dat dit hoogstwaarschijnlijk niet, in het toch al krappe ziekenhuisbudget past.
Hier komt een gevoel van boosheid en teleurstelling om de hoek kijken. Persoonlijk vind ik, dat als je patiënten laat deelnemen aan een studie, weliswaar op geheel vrijwillige basis, je ze niet kunt laten zwemmen als er zich een dergelijke, uitzonderlijke calamiteit voordoet! Je schept een verwachting, hoop op een betere toekomst. We spreken hier over maximaal 6 patiënten die naar alle waarschijnlijkheid aan 1 jaar behandeling genoeg hebben. Het kan en wil er bij mij niet in dat dit “ onbetaalbaar ” is. We hoeven alleen maar te kijken naar de pro´s. Minder ziekenhuisbezoek, minder medicijngebruik, minder mantel- en andere zorg…reken maar uit! Dan laat ik de kwaliteit van leven van de patiënt maar óók die van zijn of haar familie buiten beschouwing..dat is niet in geld uit te drukken!
Blijft over een eventuele vergoeding door de ziekenkostenverzekering. Rituximab is evenals Epratuzumab geregistreerd als geneesmiddel voor Non – Hodgkin fase 3 en 4, en wordt alleen in die gevallen vergoed. Kortom…waar haal ik in Godsnaam 8000,- euro vandaan. De wetenschap dat dit, hoe ik het ook wendt of keer, voorlopig een utopie is...maakt dat ik er nog een gevoel aan toevoeg…machteloosheid. Ooit heb ik, na een ander " slecht nieuws " bericht, onderstaand gedicht geschreven…in het engels…alle gedichten die héél dicht bij mij staan schrijf ik in het engels. Voor nu is alleen " Despair "...aan de orde. Ach, mijzelf een beetje kennende, weet ik dat mijn strijdlust ongetwijfeld weer snel boven zal komen drijven en daarmeee ook de " Hope "...weer om de hoek komt kijken !
Janneke © copyright
hope and despair
if only I could fly
floating on the wind sky high
light as a feather
not afraid of stormy weather
fly away from all my fears
away...from all the lost years
spoiled years...refusing to cope
searching for treatment with silent hope
silent hopes I hide
trying to win an already lost fight
if only I could cry
enlighten my question...why
why me...why me...
if only I could weep
enlighten my pain so deep
mourning about almost forgotten dreams
no future so it seems
yet...every single tear
diminishes slowly my fear
fear for what the future has in store for me
and more and more I see...
even though my body is my worst enemy
still there is hope and a future...even for me...
Janneke © copyright
de droomfamilie
Ons nakomertje Jurriaan 19 jaar geworden!
Sinds jaar en dag is in ons gezin het vaste verjaardagsritueel dat de jarige Job...al dan niet vals...maar in ieder geval luid...
héél luid...letterlijk het bed uit wordt gezongen, om tijdens een feestontbijtje de pakjes in ontvangst te nemen...vandaag viel dus Jurriaan de eer te beurt om met uiterst duffe kop, onze welgemeende liederen aan te horen. Zijn lijstje met wensen is de laatste jaren meer van hetzelfde. Een geurtje...Chanel Allure sport dit keer...een Diesel horloge, een colbert...kortom, het ooit zo kleine ventje wordt een échte heer. Binnen ons gezin is plagen, grappen, grollen en dollen een vast gegeven. Veelal ben ik het meest dankbare slachtoffer van mijn mannen...kortom..ik trap vrijwel altijd, overal met open ogen in. De afgelopen weken had onze jarige Job een nieuwe one-liner bedacht. Regelmatig riep hij uit: " ik wil een nieuwe familie...zet dát maar helemaal bovenaan op mijn verjaardagslijstje". Gelukkig zijn wij als ouders bereid ons " falen " manhaftig te dragen en we hebben ons stinkende best gedaan zijn hartewens te vervullen! Op zijn bord lag zijn droomcadeau met toelichting en al...maandag aanstaande verlaat meneer het ouderlijk nest en gaat bij zijn "droomfamilie" wonen...Ook de " spacers " wil ik hetgeen Jurriaan op zijn bordje kreeg niet onthouden...een geintje moet kunnen tóch???
Lieve Jurriaan
Mocht je denken dat we slechts één cadeau voor je hebben…NO WAY!
Je bloedverwanten…oftewel je familie…daar heb je zéér ernstige problemen mee
Een nieuwe familie wil je, met alles erop en eraan
Een oproep op marktplaats zetten was zo gedaan
De aanbiedingen bleven binnenstromen
Best moeilijk om dan tot de juiste keus te komen
Toch sprong één familie boven alles uit...
Rijk, gezellig, aantrekkelijk, alle vrijheid…en nétjes
Kompleet met superdochters…echte breezersletjes
Alles wordt daar voor je gedaan
Je hoeft alleen nog maar te ademen, te slapen en op te staan
Je bedje is daar súper gespreid
De breezersletjes..alias je zusjes...zijn om " de beurt " iedere avond tot alles bereid
Zondag aanstaande komen ze een vorkje meeprikken
We gaan er zonder meer van uit dat het súper zal klikken
Nog drie dagen te gaan mét Jurriaan
Ach, met wat goede wil, zullen we ook dát nog wel doorstaan
Maandag lopen Henk en ik enthousiast de polonaise…holladiééé
Yess…Jur is verhuist…weg ermee…Jur is verhuist…holladiééé…én huppakééé...
De geld uit de zak kloppende… GENialekat in de zak…?
Mijn niet genetisch gemanipuleerde...geniale Siamees Fleurtje alias " de freule "
In één van de kattenbladen, in dit geval de SIOK, waar ik regelmatig voor schrijf, besteedde ik begin 2005 al aandacht aan het nieuwste snufje in de Amerikaanse "kattenindustrie"…de genetisch gemanipuleerde hypo-allergene kat. Gisteren maakte ik opnieuw een virtuele reis naar Californië, en wel naar het laboratorium van de firma Allerca…de “ maker “ van dit wonder op pluizige pootjes…Hmmm…al snel bleek dat men er bepaald geen gras over had laten groeien. Was het in eerste instantie de bedoeling dat deze kittens pas in 2007 uit het" ei van Columbus "…zouden kruipen…naar nu blijkt vinden deze genetisch gemanipuleerde, perperdure doddekopjes wereldwijd inmiddels gretig aftrek vinden. Opnieuw was ik verbaast over zoveel idiotie...opnieuw maakte ik me kwaad over al die "luxe dollars", die naar mijn smaak zoveel beter besteed hadden kunnen worden. Zéker, als je weet dat het met de opvang van gedumpte huisdieren, in het land van de onbegrensde mogelijkheden, droevig..zéér droevig gesteld is!
Hoewel onderstaand artikel, vorig jaar al eens een paar weken op mijn space heeft gestaan mag het gezien de nieuwe ontwikkelingen wat mij betreft “ op herhaling”…
BUT MOMMY, I REALLY WANT A CAT...
Letterlijk met deze zin, opent Dr. Barry Starr, werkend voor de firma Allerca en verbonden aan de Stanford University te Californië, enthousiast zijn verhaal over het ophanden zijn van de eerste genetisch gemanipuleerde hypoallergene kat. Het betreft hier de Britse Korthaar, die in 2007 door de firma Allerca ‘op de markt’ wordt gebracht. Bewust schrijf ik ‘op de markt’ Dr. Starr geeft namelijk aan, dat er voor een gewild en populair ras gekozen is. Derhalve gaat hij gaat er dan ook vanuit dat in 2007 zo’n zeventigduizend exemplaren verkocht zullen worden. Hij baseert deze cijfers op het aantal ‘bestellingen’ die op voorhand zijn gedaan middels een aanbetaling van $ 250. De uiteindelijke prijs van een kitten komt rond de $3500 te liggen. Dit aanzienlijke bedrag weegt aldus Starr niet op tegen de voordelen. Ongeveer 10%van de Amerikaanse bevolking (30 miljoen mensen) heeft een allergie voor katten. Onze ‘GEN’iale ontdekking zal datgene mogelijk maken wat eerder niet haalbaar was voor deze groep mensen: het hebben van een kat als huisdier. Letterlijk zegt Starr :‘het kattenallergeen, het ‘Fel d 1’ is een soort eiwit, dat wordt uitgescheiden via de zoutklieren en zodoende op de huid en aan de haren van de kat zitten. Daar het ‘Fel d 1’ zo minuscuul klein is, blijft het, aldus Starr. Veelal nog máánden in de lucht actief . Doordat wetenschappers erin zijn geslaagd om het verantwoordelijke gen te vinden hoefde men dit gen alleen nog maar te blokkeren. Quote: ’voilà your hypoallergenetic cat’.
Voor mijn ogen echter ontvouwt zich bij de titel ’BUT MOMMY I REALLY WANT A CAT’ een heel ander tafereel . Dat van een wat drenzerig, dreinerig, wellicht stampvoetend kind in een typisch Amerikaanse setting. Alles is maakbaar en moet dus haalbaar zijn. ‘The All American Dream’. Betekend dit nu dat mijn empatisch vermogen gering is? Misgun ik een kind dat graag een katje wil, maar dat niet heeft omdat bijvoorbeeld ‘daddy’ allergisch is? Natuurlijk niet! Alle kattenliefhebbers weten immers welk een rijk bezit katten zijn! De situatie rond het door mij geschetste kind, heeft dan ook niets met de wens op zich te maken. Echter wél met de manier waarop deze wens gestalte moet krijgen. Er moet een dier genetisch gemanipuleerd worden c,q. een dier moet door ingrijpen van buitenaf aangepast worden aan de mens. Immers als iets maakbaar is moet het ook haalbaar zijn soit!
Kijk, dat kinderen in Amerika voor hun 16e verjaardag een ‘nosejob’ krijgen en voor hun 17e een flinke cup CC…prima… hoewel ik die ontwikkeling ook discutabel vind, zit ik er niet mee. Waarom niet? Het gaat hier om ingrijpen in het eigen lichaam, iets waar je zelf voor kiest. Dieren kunnen niet kiezen en dat is nu exact mijn probleem met dit nieuwe snufje. Bovendien zit er mijns inziens een contradictie in het relaas van dr. Starr. Aan de ene kant geeft hij aan dat het kattenallergeen zo minuscuul klein en derhalve nog maanden in de lucht actief is. Aan de andere kant prijst hij de komst van de hypoallergene kat als oplossing voor de mens, behept met een allergie voor katten. Gisteren, genietend van een heerlijk lentezonnetje zat ik al ‘pollensnuivend’ ,waar ik óh zo allergisch voor ben, in de tuin en stelde aan mijn niets vermoedende wederhelft de volgende hypothetische vraag: " Stel, als remedie voor mijn hooikoorts gaan we de tuin volledig overkappen met glas en zetten alleen nog kunstplanten in de tuin, ben ik dan van mijn allergie af? " Met een blik van, ‘de pollen zijn haar nu toch écht naar het hoofd gestegen’ keek hij me aan om vervolgens te antwoorden: “natuurlijk niet mens, je komt toch ook buiten!” Goed, nu gaat het hier over pollen. Echter, er vanuit gaande dat deeltjes kattenallergeen nog maanden in de lucht blijven hangen is het bepaalt niet uit te sluiten, dat je via allerlei kanalen toch in aanraking blijft komen met het allergeen. Alleen dit jaar al, heb ik twee keer aan den lijve ondervonden, dat ik bij iemand op visite was en diegene begon te niezen en te proesten. Al snel kwam de vraag: “heb jij soms katten?…Jazeker, wel 4...Oh, dan is dat het, ik ben allergisch voor katten.”
De eveneens niet gemanipuleerde Siamees Floris alias " de jonkheer" mijn geniale poortwachter
Had ik bij de gelegenheden die ik hier schets een “kloffie” aan dat van top tot teen onder de kattenharen zat? Absoluut niet! Onmiskenbaar droeg en draag ik, onzichtbare deeltjes allergeen bij mij.
Al filosoferend, kan ik niet anders, dan concluderen dat maakbaar niet automatisch haalbaar is. Mits je, je huis omtovert tot een ‘ only hypoallergenic cat zone ’ en zélfs dan ben je er nog niet. Wat als een collega, waar je nauw mee samenwerkt in zijn of haar vrije tijd katten fokt, moet die collega zich dan ook aanpassen aan jou allergie? Zo zijn er voorbeelden te over. Terug naar het dreinende kind. Gezien mijn hypothese, heiligt het middel het doel niet. Je blijf hoe dan ook, en waar dan ook, deeltjes waar je allergisch voor bent inademen. Je kunt je dan ook de vraag stellen hoe dat verder moet. Wat als de firma Allerca het lang verwachte kittentje aflevert. Het kind is dol op katten dat mag duidelijk zijn. Vrijwel zeker doet het dan ook wat bijna alle kinderen doen, zodra een kat bij een vriendje of gewoon op straat rondloopt, het willen dier aaien en/of oppakken. Op dat moment zit het allergeen aan de handen en kleding van het kind, thuisgekomen is de eerste gang naar het eigen katje om het te begroeten. Zo brengt het kind zonder dat, dat de bedoeling is het allergeen tijdelijk over op de kat. ‘Daddy’ blijft dus, weliswaar minder, toch nog allergisch. Je kunt je de vraag stellen: ‘heeft het kind dan geen kat in de zak gekregen en is blij gemaakt met een dode mus? Hoe verdrietig zal het zijn als het diertje in het ergste, edoch niet ondenkbare geval, toch weer wegmoet. Is die schade niet vele malen groter dan een ‘néé’ als antwoord op de wens van het kind ? Wellicht is het verstandiger dat een kind leert omgaan met het feit dat sommige dingen weliswaar maakbaar maar daardoor niet automatisch haalbaar zijn, hoe jammer ook! De genetische deskundigen van de RSCPA, de Amerikaanse zusterorganisatie van de Nederlandse Dierenbescherming, roept mede om de hierboven genoemde argumenten met klem op om vooral niet te zwichten voor de ‘hypoallergene kat in de zak’ maar op zoek te gaan naar een échte oplossing, een dier dat wél kan! Ook onze eigen Dierenbescherming heeft middels een brandbrief aan minister Veerman hun bezwaren kenbaar gemaakt. Hun stelling is: een allergie is vervelend maar richt geen dermate grote schade aan de volksgezondheid aan dat hiervoor een dier gemanipuleerd moet worden. Hoewel in Nederland biotechnologie bij dieren alleen is toegestaan als het algemeen maatschappelijk nut heeft en het verboden is te ‘knutselen’ aan dieren voor sport en vermaak, liet minister Veerman desgevraagd de tweede kamer eind februari van dit jaar weten dat hij de komst van de hypoallergene kat niet op voorhand wil verbieden. Quote: ‘een hypoallergene kat zou nuttig kunnen zijn’.
Ach het zal dr. Starr en zijn kompanen hoogst waarschijnlijk worst zijn. Inmiddels kun je op de website van Allerca bij Breed Survey middels een soort verlanglijstje, kenbaar maken naar welk ras je voorkeur uit gaat. Inderdaad, mijn Siamees staat ook op het menu. Met enig cynisme en scepsis denk ik: ’toch een royaal gebaar van Allerca’ zo reuze klantvriendelijk ook, om ons door dit keuzemenu, vast een kijkje te geven in wat er als volgend brouwsel uit de keuken van Allerca wordt getoverd!...
Goed dat was vorig jaar, inmiddels vind, zoals gezegd... dit GENiale snufje behoorlijk vervroegd, gretig aftrek. Letterlijk staat te lezen op de site van Allerca: The interest in the ALLERCA GD hypoallergenic cat has been tremendous. If you would like to own an ALLERCA hypoallergenic cat, you can pre-purchase your kitten today by using our online ordering system. Please note that a pre-purchase requires payment of the kitten purchase price at time of order. On completion of your online pre-purchase, we will provide you with your personalized account and login to check on updates and the status of your newest family member. Due to the high demand for ALLERCA GD kittens, we are unable to honor requests for specific gender or colors
ALLERCA kittens (age 3 weeks). These particular kittens are already reserved
Vrij vertaald, komt het in kort hier op neer dat de vraag naar deze kittens overweldigend is. Middels het invullen van een online orderformulier kan het nieuwe huisdier besteld worden. Als gevolg van de grote vraag is het niet mogelijk rekening te houden met voorkeur voor geslacht en een specifieke kleur. Naar nu blijkt, is de prijs voor Amerikaanse klanten uiteindelijk $3950 geworden…Volgens Allerca is dit een uiterst redelijke prijs. Men trekt hier de vergelijking met aantal zeer zeldzame kattenrassen. Tja, nu weet ik niet hoe het in Amerika gesteld is...maar in Nederland kosten de meeste raskittentjes bij een erkend fokker toch écht niet meer dan zo´n 350 á 650 euro...eerlijk gezegd vind ik dát al een hoop geld!
Inmiddels heeft Allerca de " markt " verbreed, door de rest van de wereld eveneens de mogelijkheid te bieden een kitten te bestellen…wat een service! Weliswaar kost deze service een "ietsiepietsie" meer…$6950 om precies te zijn. Evenals de Amerikaanse klanten " mogen" wij ook gemiddeld zo´n twee jaar wachten, voor we ons nieuwe spinnende vriendje in huis hebben…geduld is in dit geval, een even geldverslindende als schone zaak…MAARRR, eureka...voor de…"ik kan en wil niet wachten"… mensen onder ons, heeft Allerca een prachtig programma ontwikkeld: het zogenaamde Premium Placement…Voor een luttele, extra $1950 wordt de wachttijd, van veelal meer dan twee jaar, teruggebracht naar een paar maanden. Volgens Allerca wordt slechts een zéér beperkt aantal kittens "apart" gehouden voor dit superprogramma. Deze kleinschaligheid is bedoeld om de klanten die al een bestelling geplaatst hebben, en de kleine $2000 extra, niet kunnen ophoesten niet te duperen...
Hmmm...nu geloof ik veel…héél véél…maar juist bij de bovenstaande zin heb ik tóch, mijn totaal niet cynisch bedoelde vraagtekens!
Waar komt de uitspraak…"Die heeft alleen maar dollartekens in de ogen"...ook maar weer vandaan???...*smile*…
Mijn even mooie als geniale ex-zwervertje Einstein...alias "Adolf"
Oops a daisy...vergeet ik bijna de lezer een stukje service van mijn kant te bieden...wil je graag iemand verrassen met een origineel kleinigheidje...onder de kerstboom, ga dan snel naar www.allerca.com en bestel je eigen premium kitten...máárrrr...beloof me één ding...
Cats are for life...not just for Christmas...!
Janneke © copyright
Bovenstaande column is gepubliceerd in het kattenmagazine de SIOK...de rasclub voor Siamezen en Oosterse Kortharen en op
01-10-2006
Slakkengang
Tjonge, jonge...na een tamelijk turbulente periode, dacht ik in wat rustiger vaarwater te zijn gekomen, ook al is het maar voor tijdelijk. Die wens was MIJN vader van MIJN gedachte. Lekker een beetje klooien op de PC, wat kattenverhalen afronden, mijn geliefde speesjes even een teken van leven geven, mijn weblog updaten en dat alles, zo had ik bedacht, onder het genot van een " ludiek achtergrondmuziekje " zijnde de losgebrande verkiezingsstrijd, met naar ik hoopte, veel verbaal wapengekletter. Nahhh...forget it. Oh ja ik heb uren onderuit gezakt, doorgebracht voor mijn pre-millenium TV en al het politieke gekonkel en de welles niettes " woordenspelletjes " gevolgd van A tot Z...maar daar is het dan ook bij gebleven. Moedermientje heeft zichzelf per direct tot dweil van het jaar 2006 uitgeroepen. Hmmm...een uiterst dubieuze titel..."dweil van het jaar"...zéker als je weet dat ik sinds jaar en dag een bloedhekel heb aan alles wat ook maar enigzins riekt naar huishouden. Op kokkerellen na, wil het maar niet tot mijn botte brein doordringen, dat er mensen op deze aardkloot rondlopen, die met plezier, gewapend met zwabber en mattenklopper, hun stulpje alle hoeken van de kamer laten zien. Ieder zijn meug zullen we maar zeggen...in mijn geval is het, zonder uitzondering...tegen heug en meug!
Terug naar mijn nieuw verworven status als " superdweil 2006 " ...niets, maar dan ook niets momenteel komt uit mijn handen. Ach nu heb ik wel vaker zo´n week, soms zelfs wat langer, dat ik in een soort dubbele slow motion toestand verkeer...dus in eerste instantie kwam het dan ook absoluut niet in mij op, dat er mogelijk iets anders aan mijn " zo´n traag als en slak gevoel " ten gronslag zou kunnen liggen. Tót mijn huid " raar ging doen ". Uitslag dus. Voor mij is dat een AHA moment...oftewel dit ken ik...onmiskenmaar een uiting van extra Lupusactiviteit. In één klap was hiermee mijn " toestand " verklaard. Kortom...afgelopen vrijdag was ik in het AMC bij de reumatoloog/immunoloog en kreeg het dringende advies, mijn immer geduldige én aardige trial-arts, dr. Remans, diezelfde dag nog te bellen. Sinds ik meedoe aan de SLE-trial met Epratuzumab moet alles, inclusief medicatie met hem overlegd en vastgelegd worden, in kader van het onderzoek. Gevolg, morgen moet ik met spoed opdraven en pleaseeeeeeeeeee...ik hoop niet dat het, zoals hij afgelopen vrijdag als mogelijkheid suggereerde, intraveneus ( per infuus) behandeld moet worden. Als ik ergens géén zin in heb is het wel in een ziekenhuisopname. Mocht deze superdweil mét slakkengang tóch en weekje " uit logeren " gaan dan horen jullie het wel...gelukkig heeft het AMC " tig gastcomputers " staan. Over slakkengang gesproken...Nu de herfst met de dag, meer en meer haar charmes laat zien draait de digicam overuren.( overdrijven is ook en kunst...*smile...*). Toevallig viel mijn oog op deze twee "lotgenoten"...Dit duo is uitverkoren om mijn gebabbel een beetje te pimpen...
Janneke © copyright
Pffffff...gelukkig ben ik gewoon weer thuis...weliswaar moet ik extra prednison slikken en wordt er nader onderzoek gedaan.
Alles is beter dan de " klamme lappen" van een ziekenhuisbed. Eigenlijk kan het verhaaltje hierboven gewoon de virtuele
prullebak in...échter ik vind " mijn slakjes " zo schattig dat ik het gewoon nog even laat staan...
23-09-2006
...zoet...zuur...zoutzuur...
Wat een rare week vol contradicties hebben we, althans in mijn ogen achter de rug. Een vreemde, wrange combinatie van het veel geciteerde zoet en zuur...niet te verwarren met "zoutzuur" ! Dinsdag werden we getrakteerd op een " mierzoete" Prinsjesdag, waarin men ons wil doen geloven dat het zuur achter de rug is...én let wel...we er allemaal tenminste maar liefst ÉÉN ...ik herhaal ÉÉN procent op vooruit gaan. Een uiterst loyaal, sociaal maar vooral "royaal" gebaar...zélfs ik...met mijn minimum WAO-uitkering kan vanaf nu de financiële bloemetjes buiten zetten...YESSS...mijn " shop untill you drop".... periode breekt aan! Op woensdag maakte mijn euforie rond de beloofde " bakken met geld"...plaatst voor onvervalste plaatsvervangende schaamte, omdat ons slimste politieke jongetje van de klas...mijn vriendje Aart-Jan de Geus, in het radioprogramma De Ochtenden, meende te moeten opmerken dat hij zich ergerde over het feit dat bewindslieden " onder vuur " komen te liggen omdat een celbewoner op Schiphol " moedwillig " brand had gesticht...hmmm...onder vuur...een dergelijke woordspeling kan slechts uit de mond van een botte boer als Aart-Jan komen! Als laatste voegde onze olifant in de porseleinkast er nog " fijntjes " aan toe ...quote..." ik vind dat een rotstreek"... Ogenblikkelijk kwam een televisie uitzending van het politieke programma Buitenhof bij mij naar boven, waarin dezelfde Aart-Jan, zijn onsteltenis over de brand, het mogelijk falen van diverse instanties en alles er omheen...bijna tot tranen geroerd uitsprak.....Mag ik een teiltje ? Donderdag...ook al zo´n topdag, die ons landje eens extra positief op de wereldkaart zette. Ondanks het feit dat er al veel van het rapport van de commissie van Vollenhove rond de Schipholbrand was uitgelekt, raakte de definitieve, vernietigende (in dit geval zowel letterlijk als figuurlijk vernietigend) versie van het rapport mij enorm...Pfff...onderhand verlang ik terug naar de tijden waarin we slechts geassocieeerd werden met tulpen, klompen en de onvolprezen " Frau Antje" ! Als klap op de vuurpijl kwam ik via de dierenbescherming te weten dat in juni een hoogzwangere Siamees, op straat was gevonden. Alles had men er aan gedaan om de eigenaar te vinden, om hen " blij " te maken met het verloren gewaande dier. Nahhh...jullie raden het al...dat is niet gelukt. Dat mij dat niet verbaast heeft alles te maken met het feit dat Siamezen ALTIJD en zéker in hoogzwangere toestand in de buurt van hun " mensen " blijven. Niet voor niets worden ze de "honden" onder de katten genoemd. Kortom deze prachtige poes is gewoon gedumpt. Op zes juni beviel Mira van 6 half-siameesjes. Mamapoes heeft samen met één van haar kleintjes, evenals drie andere kleintjes een nieuw thuis gevonden. De overgebleven, ruim 3 maanden oude dametjes, luisterend naar de namen Thirza en Ukkie, lijkt niemand te willen hebben. Tja, onmiskenbaar zie je, zeker nu ze wat groter worden, duidelijk de Siameze genen terug in dit prachtige tweetal. Tenger, spitste snuitjes, grote oren en zo meer. Juist deze uiterlijke kenmerken maakt, dat men deze kleintjes niet wil. Oh, oh...wat zou ik deze dametjes graag zelf nemen...voor mij zijn het twee kleine Fleurtjes. Helaas is het thuisfront tegen. Hmmm...meestal weet ik, one way or the other, toch mijn zin wel door te drijven...voor nu maak ik pas op de plaatst...met grote tegenzin, dát is zéker.
Kortom, naar mijn smaak een week, die zoetzuur begon en uiteindelijk eindigde met een hoog "zoutzuurgehalte" . Gelukkig was het prachtig weer. Opnieuw ben ik richting strand getrokken om " stoom " af te blazen en de realiteit van alledag even te laten voor wat het is. Zittend op de pier, midden tussen de meeuwen, luisterend naar mijn hart en het ruisen van de zee...kon ik, genietend van hetgeen ik zag...heerlijk wegdromen...dromen jullie mee...?
Janneke © copyright
The world of reality has its limits... The world of imagination is boundless...
Jean-Jacques Rousseau
19-09-2006
Een beetje " zeulnorm"... een beetje AMC trial ... én een beetje PZN...
...wat heeft zo´n klein doddekopje nu met zeulnorm te maken...
Enige weken geleden stelde de PVDA dat de schoolboeken qua gewicht in principe zouden moeten voldoen aan “ de zeulnorm ” …een schitterend woord! Naast het inmiddels volledig ingeburgerde blingbling...pimpen en minder ingeburgerde woorden als blogonomie en opfluffen...is er dan nu de zeulnorm! De Dikke van Dale leert mij dat...evenals, pimpen, blogonomie etc... het woord zeulnorm niet bestaat. Zeulen en norm uiteraard wél. Haha…zeulnorm bestaat niet?…Dan kennen ze moedermientje nog niet! Wedden dat dit woord over een dikke vier jaar wordt opgenomen in de nieuwe versie van het onvolprezen woordenboek der Lage Landen! Zonder dat ik op de hoogte ben over het aantal grammen dat binnen “ de zeulnorm ” valt, is één ding zeker…de Dikke van Dale mogen onze schoolgaande, puisterige pubers zonder enige twijfel thuislaten. Inmiddels is het woord al volledig in mijn taalgebruik ingeburgerd…Ik gebruik het bij volle boodschappentassen, de hoeveelheid troep die wij deze week weer de strandtrap zagen afdalen en ach zo kan ik nog wel even doorgaan... MAAR…het woord zeulnorm heeft voor mij ook een “ nevenbetekenis” gekregen. Die betekenis staat voor de graadmeter van de “geestelijke bagage “…Wat kan er nog bij en wat absoluut niet meer…Voor mij mag de zeulnorm, aangaande de afgelopen twee weken wel een onsje minder. Hoezo?...Wel…vorige week mocht ik, zoals ik al in het weblog: “ de eerste laatste loodjes” had geschreven, mijn voorlopig laatste infuus gaan halen in het AMC. Geloof het of niet…één dag van te voren werd ik gebeld door Mariana, die normaal gesproken de dag erop voor het eerst mocht “genieten” van het feit dat ik gaandeweg het infuus ga lispelen, brallen oftewel tamelijk stoned raak. Ze belde om te melden dat er geen medicijn was opgestuurd vanuit Londen omdat de trial “ on hold ” is. Geloof me, dat kon ik er nu nét niet meer bij hebben…dit overschreedt mijn zeulnorm niet een beetje…maar MEGA!!! Waarom de trial door Immunomedics/UCM van het ene op het andere moment “ on hold “ is gezet, is momenteel nog niet duidelijk. In ieder geval schijnt het niet te liggen aan het medicijn zelf, maar heeft het mogelijk met "productie problemen" te maken. Hmmm...naar mijn smaak een tikje dubieus én kwalijk. Gelukkig, zo werd mij met klem verzekerd...is het de eerste keer dat het AMC zoiets meemaakt. Om eerlijk te zijn denk ik… BOEIE…ik wil alleen maar weten wanneer het weer start. Tijdens een gesprek met één van de artsen, bleek dat het AMC in ieder geval met een oplossing komt.
MEGA…schrijf ik…eerlijk gezegd is mijn zeulnorm SUPERMEGA overschreden…Ik kan en wil niet vatten hoe het bestaat dat een groot, befaamd farmaceutisch bedrijf, op een dergelijke wijze met patiënten omgaat. Van de ene op de andere dag wordt een trial " on hold " gezet, zonder enige vorm van uitleg richting de patiënt. Zoals gezegd, zo ga je naar mijn smaak niet met patiënten om...met geen enkele patiënt, maar zeker niet met mensen die eindelijk, veelal na jaren van alleen maar achteruitgang, nu een reële kans hebben op een volwaardiger leven en daar veel…héél veel voor over hebben! Vorige week…was ik dan ook een emotioneel wrak en zag het totaal niet meer zitten. Gelukkig werd "dit wrak" deze week weer een beetje " opgefluft ". Alsof het zo zijn moest...liep er afgelopen maandag... zomaar vanuit het niets, een doddig kittentje bij ons naar binnen. Na overleg met de Amevedi besloten we het manneke bij ons te laten tot de eigenaar zich aandiende. Wat een feest! Het ventje gedroeg zich alsof hij gewoon bij ons thuis hoorde. Het frappante was dat mijn eigen poezengeteisem zich óók zo gedroeg...geen geblaas...gegrom of getier! Al gauw bleek dit prachtventje een knuffelkont in optima forma te zijn...kortom ik genoot! In de wijk had ik een aantal flyers opgehangen voor het geval de eigenaar vlakbij zou wonen. De volgende ochtend ging de telefoon en meldde de eigenaar zich. Tot laat in de middag heb ik nog mogen genieten van de aanwezigheid van de PZN...oftewel de Poes Zonder Naam...die uiteindelijk Muis blijkt te heten. Eerlijk is eerlijk...stiekem had ik de hoop dat niemand zich zou melden voor " MIJN PZN " ...tja, ik ben en blijf onverbeterlijk...*smile*... De rest van de week lokte het zonnetje zo onweerstaanbaar, dat ik getooid met digicam en bakjes voor schelpen en stenen…ja,ja die passen binnen de zeulnorm…richting strand ben getrokken. Resutaat: de holle bolle kop is weer “ tamelijk vrij ” van het ergste doemdenken… Onder het motto “ het is niet alles goud wat blinkt “...c.q., ik zie het allemaal wel...heb ik mij weer gestort op blogonomie! Hmm...of jullie daar nu zo blij mee zijn is weer een ander verhaal…*smile*...Wat blogonomie is? Wel, dat is de leer van het bloggen…d.w.z. het online bijhouden van dagboeken én het effect daarvan op de auteur en diens publiek! Kijk…nu ben ik benieuwd of mijn blogjes wel passen binnen jullie zeulnorm…*smile*… Oké, het mag dan zo zijn dat niet alles goud is wat blinkt…kijkend naar de letterlijk én figuurlijk schitterende zilveren zee waarop ik afgelopen woensdag werd getrakteerd…vraag ik me af of ik überhaupt moet gaan voor goud. Oké...we maken een compromis…qua AMC en trials ga ik voor goud…qua zee voor zilver…DEAL???…
OOPS A DAISY...
Vergeet ik te vertellen wat "opfluffen" betekend...in de Dikke van Dale zul je het niet vinden...het woord bestaat...net als pimpen, zeulnorm enz.... officieel niet. Opfluffen = 1: een helder verschijnsel vertonen, als een bliksemschicht opflikkeren...
2: oppepen...3: zich uit de voeten maken...
Kies zelf maar welke van deze 3 op dit verhaal van toepassing zijn...*smile*...
Janneke © copyright GET A LIFE- LIVE
Tjonge, jonge…als ik al niet gestoord ( meestal prettig) was dan ben ik dat nu bij deze! Zo´n twee weken geleden “kwam ik uit de kast” en deelde jullie mee dat dit mens een aantal uiterst vervelende karaktereigenschappen heeft. Al pochend stak ik mijzelf een “ veer in mijn gat” ( tja, niemand anders zal te porren zijn voor een dergelijke klus …*smile*…) door mijn zelfkennis te roemen. Even een reminder. Mijn grootste struikelblok, naast het feit dat ik supereigenwijs ben, véél te veel klep, niet te verwarren met roddelen, dáár ben ik absoluut niet voor te porren, én altijd het laatste woord willen hebben…staat mijn gebrek aan geduld sinds jaar en dag met STIP op nr. 1!
By the way, over het laatste woord willen hebben gesproken …kennen jullie dat?…Standaardzin van moedermientje is: ´tuurlijk joh, wat je daar zegt zit iets in…MAARRRR…............
Oké, een Jantje ongeduld dus…dazzzz lastig maar toch niet écht een probleem zou je zo zeggen. Échter wél als je Janneke heet en je zo ongeveer gillend gek wordt door het gedoe rond de introductie van de Live Spaces. Oké, eerlijk is eerlijk, het is qua uiterlijk en mogelijkheden absoluut verbetert. Zélfs mijn “ bolle prednisonkop” past er nu in zijn geheel op…als dát geen vooruitgang is, dan weet ik het niet meer…alhoewel? Echter, wat heeft een mens aan verbeteringen als je ze nauwelijks kunt gebruiken…of is dit een erg blonde opmerking? Tergend langzaam gaan de spaces van mijn “speesjes” open, en nét op het moment dat ik denk YESSS…verschijnt de zin: DIT PROGRAMMA REAGEERT NIET…geloof me…mijn arsenaal aan scheldwoorden is drastisch uitgebreid de afgelopen weken. Youp van ´t Hek heeft al gesmeekt of hij een aantal mag gebruiken voor zijn nieuwste conference…hebben jullie zo een beetje een beeld? Één voordeel heeft het wel, de gastenboeken worden op dit moment niet zo vaak meer “vervuild” met mijn eeuwige ´lieve groetjes` én klaprozen. Wat zijn jullie toch bofkonten in optima forma ! Onderhand ben ik het méér dan beu! Als een frustie zit ik naar mijn beeldscherm te koekeloeren. Mijn mappen en andere documenten worden opgeschoond, én ik ben eindeloos aan het klooien met foto´s…me onderwijl afvragend of ik de strandvederen pen ter hand zal nemen óf hem te bewaren voor in één van jullie gastenboeken.
To cut a long story short, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen…haha…dazzz op zich al een héle opgave voor iemand die veel klept. Mijn voornemen is, om als de spaces niet vlot openen gelijk te STOPPEN en NIET tegen beter weten in te wachten op de foutmelding…hmmm…STOPPEN…STOPPEN….uhmmm…tót de volgende poging uiteraard…dit alles onder het motto: de aanhouder wint!
Moraal van dit verhaal: “Janneke get a LIFE “…goed idee…LIVE spaces…geef mij mijn LIFE terug…hoezo spaceverslaaft? IK…welnéé, ik mis jullie gewoon!
TADHAAA...daar is tie weer...LIEVE GROETJES…Janneke...*smile*...
Janneke © copyright
WENN KEINE NARREN AUF DER WELT WÄREN
WIE WÄRE DIE WELT
GOETHE
juli 2006
Bolle Jan zweet peentjes
De afgelopen "hittegolfmaand" heb ik regelmatig het strand, een aantal uurtjes met mijn aanwezigheid " opgeluisterd"... Naast de bezoeken aan het AMC, waar ik uitgebreid gescreende ben i.v.m. een trial betreffende een nieuw medicijn, luistert naar de naam epratuzumab, dat misschien mijn gammele SLE- lijf (Systemische Lupus Erythemathodes)…stukken minder gammel, maakt was ik daar wel aan toe! Moedermientje heeft binnenkort geheel vrijwillig een nieuwe functie...” vrijwilligerswerk” zeg maar…in de vorm van “ proefkonijnschap”...en dat voor iemand die mordicus tegen het gebruik van proefdieren...hmm discutabel... Middels deze pas verworven status, geef ik mij de komende 48 weken volledig over aan de knappe koppen van het AMC….
By the way…de uitzonderingen daargelaten...helaas betreft het hier veelal slechts figuurlijk knappe koppen… poor me…het oog, in ieder geval mijn oog...wil immers ook wat! Gedurende de eerder genoemde weken laat ik mij regelmatig een halve dag opnemen om druppelsgewijs een dosis “sponsorgif” toegediend te krijgen. Sponsorgif…sponsorgif???…Inderdaad sponsorgif.Wie denkt dat onze, immer gulle minister Hogervorst zijn portemonnee heeft getrokken, óf dat het Reumafonds na de zoveelste collecte dacht…ach kom…normaal gaat een groot deel van ons geld naar onderzoek en dergelijke naar de grote groep RA – Patiënten ( reumatoïde artritis)…laten we nu eens eindelijk iets doen voor de SLE – tjes en de Sclerodermietjes, die slaat de plank…in mijn geval een stuk wrakhout…volkomen mis. Ik heb een officiële sponsor nodig die het peperdure onderzoek bekostigt…en wel: Immunomedics / UCB…Tres chique nietwaar, een heuse sponsor…ware het niet dat het een gotspe is dat men in dit land geen oog…lees: slechts mondjesmaat, geld over heeft voor onderzoek aangaande vrij zeldzame aandoeningen.
Natuurlijk kleven er nadelen aan een officieel wetenschappelijk onderzoek. Een dergelijk onderzoek is altijd een dubbelblind onderzoek. Dit houdt niets anders in dan dat, van de 300 mensen die wereldwijd aan deze trial meedoen, de ene helft de epratuzumab krijgt toegediend en de andere helft, zoals ik dat noem…” een nepwatertje”…oftewel placebo. Noch de “ trialarts “ in mijn geval de even jolige als voorkomende Belgische arts, dr. Remans… noch het “ proefkonijn”, weet wat er in het minuscuul kleine zakje infuusvloeistof zit. Dit alles is bedoeld om een goed, maar vooral realistisch beeld te krijgen van eventuele verbeteringen, reacties en bijwerkingen. Pas na afloop, weet ik in welke groep ik zat. Vervelend dat wél…tóch is en blijft dit de enige manier om een medicijn officieel geregistreerd te krijgen.
Ben ik soms masochistisch...gek... wanhopig...of alledrie...waarschijnlijk alledrie...*smile*... Natuurlijk hoop ik met heel mijn hart dat ik niet in het “ nepwatertjeskamp” zit en dat " het échte goedje " mijn onwillige SLE lijf minder onwillig maakt en zodoende de kwaliteit van leven verbetert. Hoewel epratuzumab oorspronkelijk ontwikkeld is voor behandeling van Non Hodgkin kanker fase 3 en 4...heeft men bij toeval ontdekt dat het middel ook énorme verbetering teweeg kan brengen bij mensen met een verschillende vormen van SLE...die niet of nauwelijks reageren op de tot nu toe gebruikelijke medicatie. Dit kwam naar voren n.a.v. een onderzoek met dit middel dat in Amerika heeft plaatsgevonden onder vrouwen met SLE, die allen het middel gegarandeerd kregen toegediend, en dat ook wisten (dus geen dubbelblind onderzoek). Op, naar ik meen, één patiënt na, bleek dat gemiddeld na tien weken, er een significante verbetering werd waargenomen! De uitkomsten van deze trial geeft de SLE burger…in ieder geval déze SLE burger moed. Goed, ook al is het bepaald geen medicijn dat binnen de categorie aspirientjes valt…dat realiseer ik mij terdege…tóch is de mogelijkheid op verbetering van de kwaliteit van mijn leven de reden dat ik deze “trialkans” met beide handen aangrijp. Zeg nu zelf…ik ben nog maar VIJFTIG…wat moet een mens van deze leeftijd, met de bruisende kop van een vijfentwintig jarige, verstopt in een lijf dat zich voelt als een dikke tachtiger. Het kan niet anders dan dat die drie met elkaar in conflict zijn…toch? Geloof me…in mijn geval voeren deze drie " recalcitrante etters " constant strijd. Zelfs na zoveel jaren ziek en zeer...vertikken ze het om een compromis te sluiten. Vaak zegt men: ACCEPTEREN Janneke...accepteer het nu maar...hoe goed bedoeld ook…ik kán en wíl het niet accepteren. Ziek zijn went nooit! Natuurlijk, ik ga er beter mee om dan in het begin, maar ik zal elke kans, die mogelijk verbetering geeft, aangrijpen. Alles wat is aangetast zal ook door de epratuzumab niet meer herstellen…simpel gezegd wat stuk is, is stuk.
Ach, mijn wensen zijn simpel, als ik alleen al in staat zou zijn de dag “vol te houden”…zonder uitgebreide en ongewilde siësta’s. Of zomaar spontaan zou kunnen afspreken, zónder dat de kans zéér groot is dat ik tóch op het laatste nippertje het moet laten afweten…puur omdat ik het niet “trek”… zou dat pure winst zijn… en ja…daar heb ik, ondanks dat het zeer intensief is...graag al “ het gedoe” voor over! Hoewel de trial nog niet van start is gegaan merk in nu de “ gevolgen” al. Als voorbereiding op de eerste behandeling is een aantal weken geleden mijn prednisongebruik méér dan verdubbeld…afgelopen zondag kwam ik erachter, dat niet alleen de dosis meer dan verdubbeld is…ook mijn lijf…met name mijn toet doet gezellig met de verdubbeling mee…zóóó solidair…Omdat ik mijn " tronie "...(wat een maf woord eigenlijk)...iedere dag in de spiegel zie, had ik het niet écht door…hooguit dacht ik dat er weer een allergietje op de loer lag. Tót afgelopen zondag één van mijn nichtjes kwam eten…de jongste…mijn Madeliefje. We hadden elkaar, in verband met haar examens, al een tijdje niet gezien. Ondubbelzinnig werd mijn ego aan flarden gescheurd toen ze als eerste zei…JAHHANNN…wat heb je een bolle kop gekregen!
Die zat....én hoe! Gelukkig is de relatie tussen mij en mijn meiden en mannen van dien aard dat zulke dingen gewoon gezegd kunnen worden…we houden tóch wel van elkaar…no matter what. Gelukkig plakte mijn jongste…Jurriaan, een woordenpleistertje door te zeggen: weet je nog mam, wat jou " standaarduitdrukking " was als iemand ons vroeger pestte met onze grote hoofden??? Én of ik dat nog wist... In koor zeiden we dan ook…"liever een mooi groot hoofd…dan een lelijk kleintje”… En zo is het maar net…*smile*...
Zoals gezegd…met de komende toch wel zware periode in gedachten heb ik...zonder mij ook maar één moment schuldig te voelen...alles en iedereen " verwaarloost " en onbekommerd te samen, met zo ongeveer de rest van Nederland, zitten peentjes zweten in de grootste zandbak die ons landje rijk is... Tjonge...wat heb ik GENOTEN van onze prachtige kust! Beetje lezen...beetje fotograferen...schelpjes en steentjes zoeken...wat wil een mens nog meer..DIT MENS...op dit moment in ieder geval...niks...nakkes...nada...
Was getekend…” Bolle Jan…alias “EPOTRUUSumab...*smile*…
Janneke © copyright
Augustus 2006 verslag van mijn " trial ervaring" met Epratuzumab in het AMC.
De eerste maar zéker nog niet de laatste loodjes
Zoals te lezen staat in het weblog " bolle Jan zweet peentje"...ben ik vrijwillig " proefkonijn " geworden, door deel te nemen aan een wetenschappelijk onderzoek in het AMC, aangaande de effecten van het middel Epratuzumab op mensen die behept zijn met de ziekte S.L.E= Systymische Lupus Erythematodes. Dit weblogje geeft een korte impressie, hoe ik één en ander rond de trial tot dusver heb ervaren.
De week voordat ik het eerste infuus zou krijgen, was ik aardig gespannen, niet aangaande het infuus en zo meer…”geklooi” aan mijn lijf” …daar ben ik na alle jaren van ziek en zeer wel aan gewend. Nee, de onzekerheid maakte dat er vele vragen door mijn hoofd speelden. Vragen waar je op voorhand toch geen antwoord op zult krijgen, de zogenaamde “ als ” vragen…als dit…als dat…als zus…als zo…tja, “ als alle wolken op ons hoofd vielen…hadden we allemaal grijze mutsen op nietwaar?” Kortom, nutteloos maar oh zo menselijk. Kijk, kijk…af en toe ben ik nét een mens! Op de dag zelf…éénmaal op bed geposteerd viel alle spanning van me af. Dr. Remans, mijn uiterst kundige én voorkomende trialarts, kwam vergezeld van een andere arts, Maaike én een énorme, vergrendelde aluminium koffer aanzetten waar een minuscuul klein zakje vloeistof zat. Na 4 keer prikken zat het infuus eindelijk in een goede ader en kon het circus van start gaan. Circus??? Inderdaad circus! De hele ochtend weken de artsen niet van mijn zijde. Zo, om het kwartier, werden mijn “ cijfers” oftewel de bloeddruk, temperatuur en hartslag gecontroleerd en zorgvuldig genoteerd. Aan mijn voeteneind stonden 3 stoelen van waaruit ik tussen de metingen door nauwlettend in de gaten werd gehouden. Toen Henk even later ook op de “ eerste rang ” plaatsnam lagen er als het ware...drie hoofden aan mijn voeten die staarden naar “ Bolle Jan”...en maakten zo het circus compleet. Gaandeweg de ochtend zag ik alles dubbel, was doodmoe, zwak, ziek en misselijk. De "lol van het circus" was er wat mij betreft dan ook snel af. Dubbelzien...hmmm...de rest van de dag zat ik opgescheept met niet één BOLLE JAN...maar TWEE...als doekje voor het bloeden kreeg ik te horen dat ik de prednison met 5 mg mag minderen...YESS...als dát goed gaat mag er over een maand weer 5 mg af !!! Kijk daar wil ik zelfs wel een driedubbele " Holle Bolle Jan" voor zien! Gelukkig keerde mijn gevoel voor humor weer terug, toen ik na anderhalve dag weer enigszins mens werd. Zeg nu zelf…al dat gedoe…twee artsen en een man die je bloedserieus in de gaten houden…en dát allemaal voor een superklein zakje vocht, waarbij de kans 50% is, dat het gewoon water (een placebo) is...als dat geen circus is! Tóch was ik blij dat ik mij beroerd voelde. Waar een mens al niet blij mee kan zijn?! Het zou een indicatie kúnnen zijn dat ik het “ goede kamp ” zit. Natuurlijk kan dat puur toeval zijn geweest, of een typisch geval van… “ wishful thinking “. Ik was dan ook razend nieuwsgierig hoe ik de volgende keren zou reageren. Stiekem hoopte ik op eenzelfde reactie. Zoals gezegd…waar een mens al niet blij mee kan zijn en oprecht op kan hopen!
Cijfertjes…schrijf ik hierboven…hmm, ik realiseer me opeens, dat ik de komende 48 weken een “ code ” ben…bestaande uit lettertjes…héél véél lettertjes en cijfertjes…héél véél cijfertjes…gedegradeerd tot nummer…damn...dát betekend normaliter niet veel soeps! Echter, oh bofkont…” dit nummer ” wordt juist vanwege haar “ nummer status ”…omringt met extra zorg. Om een lang verhaal kort te maken, tijdens de volgende “ circusacts ” had ik dezelfde lichamelijke reactie… dit zou een indicatie kunnen zijn dat ik ik het " goede kamp " zit, oftewel dat ik het middel daadwerkelijk krijg toegediend. De eerste reeks infusies is momenteel op één na afgerond…De dag voor het vierde en tevens laatste “shot” kreeg ik het bericht dat de trial wereldwijd on hold is gezet! Wat dat inhoud…en wat dit bericht met mij heeft “ gedaan” kun je lezen in mijn log van 19-09 : een beetje zeulnorm…een beetje AMC trial en een beetje PZN… Uiteraard is het moeilijk, als, zoals in dit geval de trial met epatruzumab, waar je zo intens mee bezig bent en je hoop geeft op een beter leven, voorlopig even in de “ijskast” staat…
Positief en optimistisch blijven is nu het credo…maar oh, oh..ik ben toch zo´n “Jantje ongeduld”…
Janneke © copyright
Hmmm…optimisme…optimisme…in ieder geval probeer ik zoveel mogelijk mijn “ stenenspreuk “ na te leven…
vooruit…ik gooi hem nog één keer in de groep...
when life puts stones in your way
build something nice out of them
Janneke © copyright
 
Blijkbaar zijn katten zich tegenwoordig óók bewust van het feit dat naast een gezond en uitgekiend dieet, lichaamsbeweging van belang is om het oh zo prachtige lijf ´in shape´ te houden. In ieder geval geldt dit voor mijn adonis Floris. Kijk, hij mag dan wel ´een je weet wel kater´ zijn, dat wil nog niet zeggen dat hij...omdat hij zijn avances richting de dames poes niet meer in daden om kan zetten...zijn uiterlijk verwaarloost. Zijn devies is dan ook: regelmatig een portie joggen in de frisse buitenlucht. Betekend dat in zijn geval dat hij naar buiten gaat en de nodige sprintjes trekt rond het blok waar we wonen? Welnéé...Als altijd waar het mijn Siamezen betreft gelden ook hier andere regels. Fitness houd voor Floris in dat ik mee ga, sterker nog meneer´s idee van dit sportieve gebeuren is dat ik hem zittend op, dan wel hangend over mijn schouder letterlijk ronddraag. Hevig geïnteresseerd zit hij als een Pacha hoog op zijn troon, de wereld van bovenaf te bekijken. Vind ik dat erg? Absoluut niet, ik vraag me af wie er meer van geniet hij of ik. Zo heb ik hem het afgelopen jaar kennis laten maken met de vier jaargetijden in al haar hoedanigheden. Nu heeft de natuur een even sterke aantrekkingskracht op mij als mijn geliefde donderstralen. Derhalve checken we getweeën hoe het staat met het ontluiken van de lente. Stilstaand bij bomen en struiken geef ik hardop pratend ´biologieles´
"Lesje kruidenleer"
Hallo...bij de les graag...
Dit is nu een Siamese Papaver en dit zijn Mexicaanse madeliefjes
Zomers zijn vooral de buurtbewoners ´aan de beurt´. Overal maken we gezellig een babbeltje bewonderen tuinen en laten zo de warmte van de zomer en de mensen toe in ons hart.
In de herfst is de kennismaking met de diversiteit aan kleuren die dit jaargetijde zo prachtig maakt aan de beurt. Normaliter zit hij altijd rustig op mijn schouder…alleen de herfst kan hem ertoe beweging van zijn luie troon te komen, puur omdat al die dwarrelende blaadjes zóóó interessant zijn. Tot een kleine twee weken geleden zag het er naar uit, dat aan onze gezondheidsfanaat in optima forma het wonder van een heus winterlandschap in de vorm van een pak sneeuw aan zijn nieuwsgierige neus voorbij zou gaan. Weliswaar naar mijn smaak wat laat...zo rond maart heb ik altijd iets van: wat mij betreft mag de lente wel weer beginnen, werden we alsnog getrakteerd op een wonderschone witte wereld. Vanuit mijn luie stoel zat ik te genieten van mijn poezenspan die zittend op de vensterbank, de tegen het raam spattende vlokken probeerden te vangen. Ondanks het feit dat Floris iedere keer enthousiast babbelend mij vergezelde zodra ik richting voordeur liep, in de hoop dat we op stap zouden gaan moest ik hem teleurstellen. Nee manneke sprak ik het is voor jou veel te koud, kijk eens naar Berber en Einstein…die zijn zelfs nu niet naar buiten ‘te slaan’ en zij zijn in tegenstelling tot jou nog wel gezegend met een dikke bontjas!
Eindelijk waren de weergoden ons vorige week zondag beter gezind. De ergste kou was verdwenen. Een unieke combinatie van een heerlijk bijna lenteachtig zonnetje met de laatste stuiptrekkingen van koning winter ‘lonkte’ naar ons. Tijd om samen een frisse neus te halen. Vol verbazing zat hij tijdens onze ´work out` de wonderwitte wereld in zich op te nemen. We stonden stil bij de zwaar beladen bomen en oh wat was het leuk als ik zachtjes af en toe een tak aantikte en de sneeuw als een minilawine naar beneden stoof. Floris genoot, ik genoot, kortom bijna volmaakt. Hoezo bijna volmaakt? Welnu in de ogen van Floris had dit uitstapje slechts één minpuntje.”Du moment” dat ik wel eens wilde zien wat er zou gebeuren als ik hem in de sneeuw zou laten rondhuppelen, sprong hij hoogst verontwaardigd luid protesterend weer in mijn armen…. Kijk…fitness is leuk, de natuur ontdekken ook heel leuk maar dan wel op ZIJN manier! Ach ik houd het er maar op dat hij absoluut niet lui is…welnee…hij is gewoon zo dol op mij dat mijn gezondheid hem zeer aan het hart gaat en hij er persoonlijk op toe ziet dat ik voldoende beweging krijg. Hoe het ook zij….mijn ´superluiaard` weet me keer op keer weer te verbazen…en ik….ik geniet!
Janneke © copyright
Deze column is gepubliceerd in de magazines SIOK...NRKV...Kattenmanieren
De legende van de klaproos
De “ stamgasten”… die regelmatig in mijn wereld op visite komen, weten ongetwijfeld dat één van mijn favoriete bloemen klaprozen…oftewel papavers zijn. De fragiele haast doorzichtige schoonheid van dit bloempje is in mijn ogen ontroerend mooi. Mijn liefde voor de papaver is zo´n 4 á 45 jaar geleden " geboren " op de kleuterschool in het "metropool" Assen...waar ik ben opgegroeid. Zo tegen het eind van ieder schooljaar werd er een toneelstukje opgevoerd.Dát jaar was ik de gelukkige die een Indische schone mocht spelen. Niet de felblauwe oosterse sarong, maar de vuurrode " nepklaproos " in mijn toen nog zwarte haar, maakte dat ik mij heel speciaal en bijzonder voelde...als een prachtig exotisch prinsesje. Later, als lagere schoolmeisje, liep ik regelmatig mee in modeshows voor hét plaatselijk modehuis. De mooiste bruidsmeisjesjurken konden niet tippen aan de geïmproviseerde, exotische " klaprozenprinsesjes outfit "
Zoals gezegd, mijn liefde voor de papaver is nog altijd niet verstomd...sterker nog..." bloeit " als nooit te voren. Een tuin zónder klaprozen is voor mij dan ook ondenkbaar! Fragiel, maar onwaarschijnlijk sterk in haar overlevingsdrang, groeit de klaproos op plaatsen waar andere planten het loodje leggen.
Echter, dat er een legende achter deze schoonheden schuil gaat, weten velen niet. In de 13de eeuw zou de Mongoolse veroveraar Genghis Khan, zaden van witte klaprozen hebben meegebracht tijdens zijn opmars naar Europa. De bloemen zouden...aldus het verhaal...´bloedrood` kleuren na iedere gewonnen ´bloederige` veldslag. Een wereldwijde legende werd dit wondermooie bloempje pas na de Eerste Wereldoorlog, oftewel de loopgravenoorlog. Ieder jaar, op elf november tooit men zich met name in Engeland, Canada en de Verenigde Staten, massaal met een rode plastic klaproos, oftewel " poppy " in het engels. Op deze dag herdenkt men de gevallen strijders uit de Eerste Wereldoorlog.
Waarom papavers vraag je je wellicht af? Wel, dit zo fragiel ogende bloempje groeit en bloeit waar andere planten niet overleven. Hun zaadjes kunnen járen en járen op de aarde liggen om vervolgens alsnog op te komen zélfs als de grond vele malen is omgewoeld. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was het slagveld met name aan het front in het westen, één groot omgewoeld veld. De Canadese legerarts John McCrae zag hoe in Vlaanderen het slagveld veranderde in een zee van " bloedrode " klaprozen…uitbundig bloeiend als nooit tevoren.
Te midden van deze " gruwelijk " mooie zee, schreef John in mei 1915 het inmiddels wereldberoemde gedicht...In Flander Fields...
In Flander Fields
In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
In Flanders fields.
Scarce heard amid the guns below
We are the dead...short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields
Echter de papaver speelt nóg een rol in het verhaal, namelijk als het symbool van slaap. Niet voor niets is de naam slaapbol bijna even bekend als klaproos of papaver. De laatste zin van het gedicht..." We shall not sleep though poppies grow", smeekt als het ware…wordt wakker…ondanks al die slaapbollen, mogen jullie niet slapen! De wanhopige eenzame schreeuw van een wanhopig man in een al even wanhopige situatie.
Een prachtige legende, over een prachtige bloem. Een bloempje waar ik me vaak mee identificeer. Qua gezondheid ben ik oh zo kwetsbaar...en tóch...ik ben niet..." uit te roeien"...*smile*...
Inmiddels geniet ik alweer volop van de eerste knoppen in mijn tuinparadijs die op" barsten" staan en mij straks weer zullen betoveren met hun fragile schoonheid.
Janneke © copyright
Fragile
Most precious things in live are so fragile…
Carefully store them in your personal file…
Fresh morning dew or a soft summer breeze…
A starry night…your mind at ease…
Butterflies dancing from flower to flower
Letting you forget your most evil hour…
Cherish the small things life brings…
Store only your small blessings...
Enjoy the serenity of a tranquil sunset…
Just before going to bed…
Tomorrow…will bring a brand new day…
New opportunities to take painful memories away…
Don´t look back with bitterness…
Store the fragile moments of happiness…
Most precious things in life are so fragile…
Carefully store them in your personal file…
Janneke © copyright
Hommage aan Berber...alias "Miss Muts"...en...Valentijn...alias..."Mijn Paljas"
miss muts
meisje van goud jasje van goud
...rust zacht...mijn lief meisje van goud...
oogjes van goud hartje van goud
Berber...ons gouden meisje...mei 1997...oktober 2005...
kleine paljas
je bent er wel...ook al zie ik je niet
heel dichtbij...zowel dag als nacht
ik voel je wel...ook al is het niet je fluweelzachte vacht
zie jij mij...in mijn peilloze verdriet
je bent ver weg...maar zo dichtbij
in alles wat ik voel...zie...hoor en denk
zie je niet...hoe ik in mijn dromen naar je wenk
mijn zilte tranen die stromen...ben jij
eens komt de tijd...dan herken ik jou
in een wolkje aan de hemel...oh zo blauw
in het warme...zachte zand aan zee
ben jij het mooiste schelpje...en ik neem je mee
je bent dichtbij...je bent niet ver
ik kijk omhoog...jij bent die heldere ster
in mijn hart krijg je een heel lang leven...
het warmste plekje...heb ik aan jou gegeven
...dag lieve kleine paljas...Valentijn...28-06-2005...24-06-2006
Janneke © copyright
Zonnekind
Provence…Dordogne…of toch de Var misschien…
de juiste streek weet ik niet meer te noemen
ooit in Frankrijk heb ik ze voor het eerst gezien
de eindeloze velden zonnebloemen…
Het geelste geel...op metershoge gratie...
daar...ver weg van ons laaglandje vol regen en wind
gaven ze mij enorm veel inspiratie
die inspiratie...maakte van mij een zonnekind...
Een zonnekind vol dromen…
dromen…niet tót…maar voorbij de horizon
dromen…hoger dan de hoogste bomen
dromen…vol verlangen naar mijn Provence…mijn Var…mijn zonnebloem als gouden medaillon...
In ieder mens schuilt een zonnekind...
ook al is het maar in onze dromen
zélfs in ons landje vol regen en wind
reiken zonnebloemen dan tot ver boven de hoogste bomen....
Janneke © copyright
|
|
|
|
Tools 
de cocksox 
